Δ Ε Λ Φ Ι Ν Ι

ΒΟΛΤΑ ΣΤΗΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ...

2011-02-25T23:58:00.000+02:00

Βοριάς,βαρδάρης δυνατός.Βιαστικοί οι περαστικοί.Τσιμισκή με Καρόλου Ντήλ σε κάθε μια απο τις τέσσερις γωνιές και απο ένας κουλουρτζής.Τσιμισκή με Αγιας Σοφίας ένας καστανάς ψήνει κάστανα και μοσχοβολάει ο τόπος.Ζεσταίνει τα χέρια του στη χόβολη.Πλατεία Αριστοτέλους...Λατρεμένη πλατεία και πάντα γυρνάω σ αυτήν.Ότι και να κάνω,όπου και να σεργιανίσω,πάντα καταλήγω εδώ.Το βήμα μου αλλάζει ρυθμό,καθυστερεί,ακινητοποιείται.Ουρανός και θάλασσα στο βάθος.Ο ήλιος γέρνει και βάφει τα πάντα σε βαθύ κόκκινο χρώμα. Όλα σε τέμπο κόκινο...

ONΕΙΡΕΥΟΜΑΙ.....

2010-12-20T15:42:00.000+02:00

ΙΣΧΥΡΟΣ ΛΑΟΣ Η ΑΔΥΝΑΜΟΣ ΚΡΙΚΟΣ?

2010-10-18T00:49:00.000+03:00

Σε ένα μήνα για μια ακόμη φορά ο ισχυρός λαός στέκεται μπροστά στην κάλπη και αποφασίζει για το μέλλον του.Πολύ ωραία ακούγονται όλα αυτά,αλλά είναι ισχυρός ο λαός ή ο αδύναμος κρίκος.Είναι ενεργός πολίτης ,συμμετέχει στα δρώμενα,σε ότι τέλος πάντων τον ενοχλούν?Σίγουρα οι άρχοντες του τον βλέπουν σαν κουκί,κοροϊδεύοντας τον για να του αρπάξουν την ψήφο και μετά να τον ξεχάσουν μέχρι την επόμενη φορά.Η αλήθεια είναι ότι σε κάθε εκλεγμένη διοίκηση υπάρχουν κάποιοι που είναι ο περιούσιος λαός.Είναι κοντά στην εξουσία,βολεμένοι,έτοιμοι να κολακέψουν ακόμη και τη σκόνη που σηκώνεται.Με αυτούς και με κάποιους που απέμειναν απο τους προηγούμενους ,γιατί ξέρανε τη δουλειά γίνεται το σύστημα.Σε λίγο ο λαός περνάει στο περιθώριο και προσπαθεί σε διαδρόμους,παράγκες και υπόγεια να βρει το δίκιο του.Κάποτε περνάει ο χρόνος του διοικούντα και απευθύνεται και πάλι στα κουκιά και στον... πάντα ισχυρό λαό.Πόσοι όμως από αυτούς που διάλεξε με την ψήφο του μπορούν να τον κοιτάξουν στα μάτια?Ότι βάλανε κάποια στιγμή ένα λιθαράκι?Ερωτήματα που δεν βρίσκουν απάντηση,αφού το ταμείο της κάλπης έρχεται γρήγορα και αν κερδίσουν πάλι<<εντάξει,βολευτήκαμε πάλι>>.Αν χάσουν,τότε αυτοί που αποτελούσαν την αυλή θα τα ρίξουν σε όσους δεν χτύπησαν δυνατά παλαμάκια,δεν έβαλαν πλάτη για να ξαναγεμίσουν οι ίδιοι τα σακούλια τους και δεν σκούπισαν τις αμαρτίες τους.Τελικά στον ισχυρό λαό το μόνο που μένει είναι η κρίση,η ανεργία,οι ψεύτικοι λόγοι,τα μάτια που δεν τον κοιτάνε γιατί δεν έχουν τίποτε να του πουν.Και ένα ερώτημα...ποιος είναι τελικά πιο επικίνδυνος,ο βλάκας ή ο κλέφτης?Μήπως ο ισχυρός λαός πρέπει να αποτινάξει το μανδύα του αδύναμου κρίκου? O λαός όμως πρέπει να γίνει ισχυρός,γιατί σε κάθε περίπτωση μας διοικούν αυτοί που μας αξίζουν...

ΔΕΝ ΗΡΘΕ Ο ΧΕΙΜΩΝΑΣ ΑΚΟΜΗ...

2010-10-07T21:50:00.000+03:00

Το φετεινό φθινόπωρο αποδεικνύεται μια από τις πιο θερμές περιόδους της Νεότερης Ελληνικής Ιστορίας.Αναστάτωση από χαμένα κεκτημένα δικαιώματα,αλλά και ένα κράτος που τόσα χρόνια έχανε τον καιρό του χτυπώντας μας την πλάτη,με ψηφοθηρικές πρακτικές ,σε λογικές<<ας κοροϊδέψουμε τους κουτόφραγκους και τέλος σε εύκολες και ευκαιριακές λύσεις.Οι πολίτες πάντα αποδέχονταν <<τον άρτον και τα θεάματα>>που τους πετούσαν σαν ξεροκόμματο οι κυβερνήτες τους,ξεχνούσαν τις σκανδαλίζουσες οσμές και βολευόντουσαν σε λογικές <<ας μη γίνει τίποτα,αφού σήμερα περνάμε καλά,για αύριο έχει ο Μεγαλοδύναμος>>.Και πάντα για όλα έφταιγαν οι κακοί Αμερικάνοι,τα συγκροτήματα και οι εργολάβοι,οι προμηθευτές που έκλεβαν και στο κάπου βάθος πάντα η<<κατσίκα του γείτονα>>.Πέρυσι,αφού πια όλες οι οσμές που προηγήθηκαν μας έγιναν οικείες,φέραμε στα πράγματα τους <<προηγούμενους>>που έγιναν αμέσως μελλοντικοί αλλά πιο ώριμοι,με ελπίδες για αλλαγή.Βάλαμε καινούργιους και νέους ανθρώπους και θρονιαστήκαμε περιμένοντας να δρέψουμε ότι δεν καταφέραμε τα προηγούμενα χρόνια,τότε που δεν μας άφηναν τα βαρίδια των ίδιων <<προηγούμενων>>να ορθοποδήσουμε.Ήρθε όμως ο χειμώνας και ξεκίνησαν τα ταρακουνήματα και οι κατραπακιές.Από που να ξεκινήσουμε και που να καταλήξουμε.Είναι μια δύσκολη στιγμή και για το σύστημα και για τους υπηρετούντες σ αυτό,γιατί δεν είδαν κατάματα την αλήθεια.κάποιος έπρεπε και πρέπει να βάλει ένα λιθαράκι γι αυτόν το δύσμοιρο λαό,που τόσα χρόνια περίμενε και περιμένεικαι βλέπει μόνο τον πάτο του βαρελιού και ακόμα πιο κάτω.Στην Ελλάδα δε βιώνουμε ακόμη την κρίση,έντονα γιατί είναι όλα διαλυμένα,το τραπεζικό σύστημα ασύδοτο και μία περιφερειακή παραοικονομία σε όλα τα επίπεδα.Κάποια στιγμή όμως θα φτάσουμε σε ακόμη μεγαλύτερη εξαθλίωση και τότε δε θα φτάνουν <<ο άρτος και τα θεάματα>>,που μας ταϊζουν τόσα χρόνια,θα χρειάζονται πολύ περισσότερα ψυχικά αποθέματα για να ξεπεράσουμε τις τελευταίες μέρες της Πομπηίας....

ΑΓΝΩΣΤΑ ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ...

2010-09-25T21:26:00.000+03:00

Άπλωσε το χέρι και χάιδεψε το πρόσωπο της.Η μάσκα ήταν πάντα εκεί.Δεύτερο δέρμα.Έκρυβε τον ναρκωμένο νου και τις αναμνήσεις.Πίσω απο την μάσκα κομμάτια,που προσπαθούσαν να βρουν την θέση τους.Αποφάσεις που έπαιρνε.Πολλές φορές η ζωή αλλάζει ρότα,πάει διαφορετικά από ότι περιμένουμε.Τότε καινούργιοι δρόμοι μπορεί να ανοιχτούν μπροστά μας,δρόμοι που μας φοβίζουν ή μας συναρπάζουν Και ίσως τότε να πρέπει να διαλέξουμε ποιο δρόμο να βαδίσουμε,αν θα συνεχίσουμε τα γνωστά και σταθερά μονοπάτια ή τα άγνωστα που μας περιμένουν να τα περπατήσουμε και να τα ανιχνεύσουμε.Κάποιοι έχουν το θάρρος να διαλέξουν αυτούς τους άγνωστους δρόμους...

ΛΗΘΗ.......

2010-09-06T17:37:00.000+03:00

Σέ κάποια στιγμή της ζωής μου της έδωσα ένα όνομα.Σημάδια,παιχνίδια της μοίρας και ένας σκληρός αγώνας για συμφιλίωση με τα λάθη μου και τα λάθη των άλλων.Την βρήκα μπροστά μου θαμπή φιγούρα.Μαζί της ταξίδεψα σε χαρές και λύπες.Έκλαψα με πόνο και παράπονο.Έγινε το δικό μου λιμάνι.Φώς στο σκοτάδι μου.Κομμάτια της ζωής μου που προσπαθώ να κολλήσω ξανά.Όρκοι...ακάλυπτες επιταγές.Ταξίδι στα χωρίς.Μοιάζουνε με γέφυρες που ενώνουν την μνήμη με την λήθη.Αποφεύγω την μνήμη.Αλλά δέν τα καταφέρνω.Είναι καλό ή κακό να θυμάσαι?Δεν ξέρω.Όταν θυμάμαι ζω σε ερημιές.Βρίσκω τον δικό μου ουρανό,την δική μου λύτρωση μέσα από την λήθη...

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ

2010-09-01T10:19:00.001+03:00

Εύχομαι σε όλους καλό χειμώνα...Με υγεία και δύναμη.

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΧΘΕΣ,ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ,ΤΟΥ ΑΥΡΙΟ...

2010-07-28T15:44:00.001+03:00

Μια φορά,λέει,εκεί πάνω στον ουρανό,ο Θεός κάλεσε τους ιδρυτές των θρησκειών και τους είπε να καθίσουν και να συσκεφθούν,γιατί δεν ήταν κατάσταση αυτή που δημιουργήθηκε ανάμεσα στους ανθρώπους και συνεχίζονταν τόσα χρόνια μετά την επίσκεψή τους στη γη.Κάθισαν όλοι γύρω από ένα τραπέζι κι άρχισαν να συζητούν και ν΄αναρωτιούνται τι πήγε στραβά και γιατί οι άνθρωποι δεν μπορούν να μονιάσουν.Η συζήτηση άναψε κι ο καθένας προσπαθούσε να ρίξει το φταίξιμο στον άλλο για το κακό.''Εσύ φταις''είπε ο Χριστός στον Μωάμεθ.''Πήγες και τους είπες να διαδίδουν τη θρησκεία σου δια πυρός και σιδήρου.'' ''Κορόιδο είμαι?''του απάντησε εκείνος.''Αφού πήγες εσύ και είπες στους δικούς σου όταν τους κτυπήσουν στο ένα μάγουλο,να στρέψουν και το άλλο,γιατί να μην το εκμεταλλευτώ?Και όλα θα πήγαιναν καλά,αν οι δικοί σου τηρούσαν το νόμο που τους έθεσες όπως έκαναν οι δικοί μου.Αντί όμως να γυρίσουν και το άλλο μάγουλο στους οπαδούς μου,άρχισαν να εισάγουν εξαιρέσεις.Όταν είναι για την πατρίδα,λέει,δεν ισχύει η αρετή της ανεξικακίας και της αγάπης,όταν είναι για την θρησκεία,το ίδιο,και ένα σωρό άλλα,με αποτέλεσμα να κτυπάνε τους δικούς μου αλύπητα.''Δηλαδή τι ήθελες,να κάτσουν να τις τρώνε?'' ''Αυτό δεν τους είπες?''Ο Βούδας έμενε στην αταραξία του να τους παρακολουθεί.Επενέβη όμως ο Ζαρατούστρα.''Χωρίς παρεξήγηση''τους είπε,τα κάνατε θάλασσα και οι δυο.Ο ένας έπιασε την μια άκρη και ο άλλος την άλλη.Και έτσι όπως έγιναν τα πράγματα,δε βλέπω άλλη λύση παρά να ξανακατεβείτε στην γη να πάτε να βρείτε ο καθένας τους δικούς του,να συζητήσετε μαζί τους και να βρείτε μια μέση λύση,αλλιώς έτσι θα τρώγονται.Η ιδέα τους άρεσε και στράφηκαν στον Θεό να του ζητήσουν την άδεια.Και τότε Εκείνος,καθώς ήταν βυθισμένος στο μέλλον και παρακολουθούσε,τους έδειξε με το δάχτυλο το χρόνο.Εκείνοι κοίταξαν και είδαν ο ένας τον εαυτό του στην ηλεκτρική καρέκλα και ο άλλος στο θάλαμο αερίων.''Αν νομίζετε πως θα το αντέξετε αυτό,εμπρός,τραβάτε''τους είπε ο Θεός.Ο διάολος,που παρακολουθούσε τη σκηνή από μακριά,τους είδε να κομπιάζουν.Γέλασε ευχαριστημένος και βούτηξε προς τα κάτω.''Έτσι μπράβο''μουρμούρισε,καθίστε εκεί που βρίσκεστε.Αν ήσαστε άξιοι,θα τα καταφέρνατε,απο την πρώτη φορά.Τώρα είναι η σειρά μου.''

ΚΟΥΤΟΠΟΝΗΡΙΑ ΚΑΙ ΑΝΕΥΘΥΝΟΤΗΤΑ.........

2010-07-12T15:45:00.000+03:00

Κουτοπόνηρα και άκρως επικίνδυνα πολλοί οδηγοί καταπατούν την λωρίδα έκτακτης ανάγκης,αδιαφορώντας για τις συνέπειες που μπορεί να προκαλέσουν.Παρά το γεγονός ότι ο ΚΟΚ ξεκαθαρίζει τι ισχύει στις λωρίδες έκτακτης ανάγκης,κάποιοι,δυστυχώς εξακολουθούν να οδηγούν επιδεικνύοντας μια αντικοινωνική συμπεριφορά.Σε λωρίδα που είναι για ασθενοφόρα,πυροσβεστικά και για όποιους αντιμετωπίζουν πρόβλημα.Πολλοί κουτοπόνηρα και με τσαμπουκά αποφασίζουν ότι τους ανήκει.Παραβιάζουν συστηματικά περιφρονώντας κάθε όριο ανάγκης.Απόγευμα Κυριακής,επιστροφή απο Χαλκιδική για Θεσσαλονίκη,η λωρίδα έκτακτης ανάγκης ,λύση στους πονηρούς και τους μάγκες ,προσπεράσματα απο δεξιά κάνοντας επικίνδυνη την κατάσταση.Οδηγοί που εξακολουθούν να μην σέβονται την αξία της ανθρώπινης ζωής.Ας αφήσουν ελεύθερη την λωρίδα έκτακτης ανάγκης.Ελεύθερη απο άσχετους και κουτοπόνηρους...

Η ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ

2010-07-05T23:04:00.000+03:00

Η πρόσφατη ανομολογήτως πτωχεύσασα πατρίδα μας έχει μετατραπεί σε αυτοκρατορία.Των συναισθημάτων.Οργή,φόβος,ντροπή(δόξα τω Θεώ,πραγματική ντροπή,ύστερα απο χρόνια)ενθρονίστηκαν στην χώρα.Δε χρειάζεται να ανησυχούμε.Χίλιες φορές είναι προτιμότερες τέτοιες αντιδράσεις απο τον ωχαδερφισμό,τον κυνισμό και τον υπερφίαλο επαρχιωτισμό που μας είχαν παραλύσει.Τα ζόμπι(ναι,κυκλοφορούν πολλά ανάμεσά μας)ισχυρίζονται ότι πρέπει να αντιμετωπίσουμε τα πράγματα με τη λογική.Με τη λογική ναι,αλλά όχι μόνο με τη λογική.Τα πράγματα,όμως δείχνουν να παίρνουν στραβό δρόμο.Ξεχάσαμε πότε ακούσαμε την τελευταία καλή είδηση.Μόνο μαυρίλα βλέπουμε μπροστά μας.Μέρα με τη μέρα αυξάνεται η ανασφάλεια,η απογοήτευση και η κακοδιαθεσία.Αυτά είναι συμπτώματα εθνικής κατάθλιψης.Ας δούμε την φωτεινή πλευρά της ζωής..Μην ξεχνάμε ότι όλα στην ζωή μας είναι δανεικά και περαστικά.

ΨΑΧΝΟΥΜΕ...

2010-06-12T16:03:00.001+03:00

Στα καθημερινά μας προβλήματα κανένας δεν καταλαβαίνει τι ψάχνουμε.Αλήθεια,ξέρουμε τι ζητάμε και πώς θα το φτάσουμε?Ξέρουν ή διαβάζουν αυτοί που αποφασίζουν για μνημόνια,μέτρα και διορθωτικές αλλαγές,ποια είναι η κατεύθυνση και ο στόχος?Ερωτήματα που μόνο απλά μπορούν να απαντηθούν αλλα και κανένας ξένος οργανισμός δεν μπορεί να περιγράψει τις απαντήσεις σε κανένα χαρτί για να τις επιβάλει.Γιατί η λύση θέλει στόχους,αναδιοργάνωση,καινούρια μυαλά,πρόσωπα άφθαρτα με οράματα και όχι διαχειριστές και φυσικά αναζητά επιτέλους σοβαρότητα.Θα μου πείτε,όλα αυτά τα είχαμε μόνο στα κάδρα και στα όμορφα λόγια και τώρα με κραυγές και έναν άπιαστο κανιβαλισμό προσπαθούμε να περισώσουμε την τιμή μας.Ο απλός κόσμος όμως θέλει λύσεις και οχι πολιτικές γκιλοτίνες στα δικαστήρια των παραθύρων των ΜΜΕ.Το πολιτικό και οικονομικό σύστημα διακυβέρνησής μας απλά ανακύκλωνε τις προβεβλημένες φάτσες και ψάχνει για ακόμη μια φορά τα εξιλαστήρια θύματα της τωρινής κρίσης του για να περισωθεί.Κάποιοι περιφερειακοί εκπρόσωποί του ίσως πάνε στο τέλος στη φυλακή,για φαινομενικό ξεσκαρτάρισμα.Ο απλός κόσμος θέλει την χαμένη σοβαρότητα.Ψάχνουμε....

ΛΥΣΕΙΣ....

2010-05-19T00:55:00.000+03:00

Λύσεις που έψαχνε να βρεί.Σαν ένα ταξίδι μακρινό που έψαχνε το τέλος του δρόμου μέσα στο όνειρο.Αλήθεια και μυστικό η σιωπή που τύλιγε απο παντού.Λύσεις,ένα ραντεβού που είχε καθορίσει μόνη της. Διστακτικά βήματα σ αυτά που η ζωή σε παρασέρνει και αφήνεσαι μέχρι να φτάσεις κοντά τους.Αφήνει πίσω της κομμάτια που τόσο την σημαδέψανε,αλλά σπάνια γυρνάει την μνήμη της να τα ψάξει.Ίσως πάλι,γιατί τα καινούρια έχουν άλλη γοητεία,μια άλλη ελπίδα οτι τα πράγματα θα γίνουν καλύτερα.Είναι η ώρα που όλα γίνονται σκιές και χάνονται στο βάθος χωρίς να ξεχωρίζει ποιος και που πηγαίνει,ποια πόρτα ανοίγει και ποια κλείνει.Λύσεις που τις έμαθε σαν τον εαυτό της,τις γεύτηκε μέσα απο τα δάκρυά της.Λύσεις,για να βάλει τα θεμέλια του αύριο.Λύσεις, που προσπαθούν να γίνουν ανάσες ελπίδας...

ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ...

2010-05-12T01:37:00.000+03:00

Ενα στοίχημα.Μια παρτίδα ορίων.Αγγίζεις τα όρια,προηγείσαι.Ξεπερνάς τα όρια,έχεις φλέρτ με το λάθος.Ή κερδίζεις ή χάνεσαι.Τους παίκτες τους διαλέγεις.Πολλές φορές τους διαλέγεις λάθος.Μπορείς όμως και να τους αφήσεις στην άκρη.Μόνο τον εαυτό σου δεν μπορείς να αφήσεις στην άκρη.Κάνεις σχέδια για τις κινήσεις σου.Σχεδιάζεις την νίκη σου.Αλλά την ήττα δεν την σχεδιάζεις.Αυτό είναι το ρίσκο του παιχνιδιού.Τίποτε δεν είναι προβλέψιμο.Έρχεται η στιγμή που αναγκάζεσαι να έρθεις αντιμέτωπος με την αλήθεια.Το ψέμα ειναι η φλούδα που μέσα του κρύβουμε το λάθος.Μυστικά,λάθη,φοβίες,κενά.Λαχτάρα για όνειρα.Ένα παιχνίδι ορίων.Αυτή είναι η ζωή μας.Το τέλος εξαρτάται απο το επόμενο βήμα...

EYTYXIA...

2010-05-06T13:15:00.000+03:00

Λέξη απλή,αλλα χαμένη.Είναι σαν όνειρο μπροστά μας αλλα διστάζουμε να απλώσουμε το χέρι να την αγγίξουμε.Χαθήκαμε στο τίποτα,και εκείνη μας κοιτάζει αμήχανη περιμένοντας να την κοιτάξουμε.Στο χαμόγελο ενος παιδιού,στο γέλιο που χάσαμε,μέσα στις αναμνήσεις μας.Χαμένο κλειδί στην προγραμματισμένη ζωή μας.Μέσα στα λεπτά της αναμονής που γίνονται ατελείωτες ώρες,κοιτάζοντας τους ανθρώπους γύρω, στα βήματα περαστικών,που κουβαλάνε μέσα τους χαρά,λύπη,αγωνία,απογοήτευση,προσμονή.Η ευτυχία ειναι πάντα μέσα στην ψυχή μας κρυμμένη και περιμένει να την ανοίξουμε την πόρτα...

ΤΑΞΙΔΙΩΤΙΣΣΑ....

2010-04-18T16:12:00.001+03:00

Παρέα της οι σκιές.Να την κοιτάζουν αμίλητες.Στα μάτια τους δεν βλέπει τίποτα.Κριτές και καθρέπτης της αγωνίας και των φόβων της.Ταξίδευαν στο σκοτάδι που ταίριαζε με εκείνο της ψυχής της.Στο ταξίδι αυτό,περνάει την δική της δοκιμασία,την δική της κόλαση,απορρίπτοντας,αποφασίζοντας για συγγνώμες,για επανορθώσεις,για όλα όσα υποσχέθηκε.Ταξίδι στην αλήθεια της.Γυρνούσε την πλάτη στην πίκρα,στην απογοήτευση,στους φόβους της.Απολογισμοί που φοβόταν πως δεν θα άντεχε.Στο ταξίδι της έκανε την κάθαρσή της,φωτίζοντας κάθε σκοτεινή γωνία της ύπαρξη της.Ξετύλιξε το κουβάρι της ζωής της,σταματώντας κάθε τόσο για να δέσει τις κομμένες άκρες του νήματος των αναμνήσεων της.Οι σκιές σιωπηλές την παρακολουθούσαν.Περήφανη και ατίθαση,ταξιδώτισσα του χθές και του σήμερα.Χωρίς ίχνη.Δεν χάθηκε αλλά ούτε και βρίσκεται.

Η ΩΡΑ ΤΩΝ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΕΩΝ

2010-04-17T14:54:00.001+03:00

Η ώρα των ψευδαισθήσεων για την Ελλάδα τελείωσε.Τα χειρότερα πέρασαν πίστεψαν οι περισσότεροι.Δέν χρειάστηκαν παρά μερικά δευτερόλεπτα και τα χαμόγελα της αισιοδοξίας διαλύθηκαν.Οι επιπτώσεις είναι πολλές,η κατάληξη μία:δραματική μείωση του βιοτικού μας επιπέδου,διεθνής αναξιοπιστία.Για να καταλάβουμε σε ποιό γκρεμό μας έχει οδηγήσει η δημιουργία ενός κρατικού μορφώματος που για να επιζήσει κανιβαλίζει τα πάντα.Δανειζόμαστε με κόστος που δεν μπορούμε να πληρώσουμε.Είμαστε κυριολεκτικά στο χείλος του γκρεμού και η ΔΕΗ απεργεί επειδή θα χάσει το 10 τοις εκατό από τις παράλογες επιδοτήσεις που παίρνει το Ταμείο των εργαζομένων της.Τα ταξί και τα βενζινάδικα απεργούν γιατί πρέπει να μπεί φρένο στο να μας κλέβουν.Αλλά ο χρόνος τελείωσε και μαζί οι ψευδαισθήσεις μας.Είμαστε μόνοι εναντίον των αγορών,των εταίρων μας και το χειρότερο των ίδιων μας των ΕΑΥΤΩΝ.Η Ελλάδα με σκυφτό το κεφάλι....

ΤΟ ΕΙΔΩΛΟ...

2010-04-16T02:05:00.002+03:00

Μέσα απο τον καθρέπτη την κοίταζε.Μια ζωή λουσμένη στο φώς,αλλα στην ουσία θεοσκότεινη.Άλλοτε λαμπερή,διασκεδαστική,τρυφερή και σκληρή,ντόμπρα και ύπουλη,αισθησιακή και άλλοτε απόμακρη.Ανάλογα με τα κέφια της.Γεγονότα που είχαν ορίσει άλλοι.Πολλές φορές σκληρά, καταδικαστικά.Σαν να τα δίκαζε ένας αμείλικτος δικαστής που καταδίκαζε κάποιον που ήταν αθώος.Τήν έβλεπε να βάζει στόχους και όχι να κάνει όνειρα.Μπορεί να φαίνεται το ίδιο,αλλά δεν είναι.Εκείνοι που κάνουν όνειρα πετάνε λίγο στα σύννεφα,εκείνοι που βάζουν στόχους πατάνε σταθερά στην γή και δεν μπορούν να αφήσουν τα όνειρα να τους παρασύρουν.Δεν άφησε τα αόρατα νήματα να την δέσουν και να την τραβήξουν στα όνειρα.Έγινε σκληρή,έκρυψε βαθιά μέσα της την τρυφερότητα.Έριξε βάλσαμο για να επουλώσει τις πληγές.Άρχισε να βάζει μακιγιάζ στο είδωλο.Κάθε μολυβιά που τραβούσε,βοηθούσε να αποκοπεί από το παρελθόν και να φορέσει ψυχή στο παρόν.

ΟΝΕΙΡΟΛΟΓΙΟ ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΚΑΡΑΤΖΑΣ (Πρόλογος από τη σειρά 12 ποιημάτων με τίτλο ‘ΟΝΕΙΡΟΛΟΓΙΟ’)

2010-04-14T00:41:00.002+03:00

ΟΝΕΙΡΟΛΟΓΙΟ

…θα σε ονομάσω ονειρολόγιο. Εγώ μιλάω, εγώ γράφω, εγώ σβήνω, εσύ ακούς, εσύ σωπαίνεις. Μακάρι να ήταν αλλιώς. Μόνο σου θα είσαι ένα απλό πρόχειρο. Μην το παρεξηγείς όμως αυτό. Ανάλογα με το τι νιώθω, θα αποκτάς δύναμη. Θα ορίζεις τη χαρά μου, τη δημιουργία και θα αποτελείς το θησαυρό μου. Σε’ σένα θα αποτυπώσω το περιβάλλον μου με λέξεις. Γιατί κάθε λέξη είναι χίλιες εικόνες, αν ο αφηγητής και ο ακροατής δε φοβούνται τη φαντασία. Εμείς θα την κάνουμε την επανάσταση. “Και αν είναι το σήμερα νωρίς, το αύριο μπορεί και να μην είναι αργά…”.

Με τον τρόπο αυτό θα με γνωρίσεις και στο τέλος, θα μπορούν να γνωρίσουν και εσένα άλλοι. Θα μου πεις όμως, ότι εγώ είμαι εσύ. Λάθος! Εδώ γράφει ένας άλλος εαυτός, ο επαναστάτης, ο ρομαντικός, ο “συμπαθητικός”. Εγώ, μακριά από τις λευκές σελίδες σου, το παρθένο σώμα, είμαι άλλος. Ποιος; Δεν ξέρω και ούτε θέλω να γνωρίσω. Μας ενδιαφέρει το εδώ, φίλε.

Μάθαμε λοιπόν τους πρωταγωνιστές. Τώρα ο χρόνος και ο τόπος. Τα πάντα θα είναι δημιουργία του συναισθήματος, της ψυχής. Άρα θα πούμε τόπο την ψυχή και χρόνο, δεν ξέρω. Η ιστορία αρχίζει και τρέφεται από διάφορες ανάγκες. Άλλοι τις ονομάζουν απαισιοδοξία, άλλοι τρέλα. Εγώ θα την αποκαλέσω απογοήτευση. Θα έχουμε λοιπόν και συντροφιά μία θηλυκή ύπαρξη, την απογοήτευση. Για αρχή είμαστε αρκετοί, άλλωστε τι χρειάζεται; Η έμπνευση (απογοήτευση), το μέσο (εσύ) και ο παθών (εγώ). Ξέχασα και κάποιον στόχο. Ας τον ονομάσουμε λύτρωση…

ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΚΑΡΑΤΖΑΣ

(Πρόλογος από τη σειρά 12 ποιημάτων με τίτλο ‘ΟΝΕΙΡΟΛΟΓΙΟ’)

ΑΡΩΜΑΤΑ...

2010-04-09T02:05:00.000+03:00

Έρχονταν απο παντού,σαν ξεχασμένες σκιές.Έγινε ο συλλέκτης των αρωμάτων που έκρυβε μέσα της.Νοσταλγίες που επιστρέφουν τα μεσάνυχτα,χωρίς φώτα.Έγιναν χνάρια στην άμμο.Γλυκό ξύπνημα των αισθήσεων.Λατρεμένα περιγράμματα προσώπων που χάθηκαν απο την ζωή και ξαναέρχονταν σαν το φώς των κεριών που τρεμοσβήνει.Καυτή ανάσα που σημαδεύει ανεξίτηλα.Αρώματα ανεπαίσθητα,ονειρικά που μεθούν την σκοτεινή νύχτα.Τυλίγουν σαν ορμητική θάλασσα.Σαν κύματα σηκώθηκαν ψηλά και άρχισαν το δικό τους ταξίδι.

.ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ

2010-04-04T10:21:00.000+03:00

!Πασχαλινές ευχές απο την καρδιά βγαλμένες,όλες οι μέρες της ζωής σας να είναι αναστημένες.ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ .ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ...

2010-03-28T11:34:00.001+03:00

Θέλω να ευχηθώ σε όλους Καλό Πάσχα.Μέσα απο την περιήγηση μου σε ένα υπέροχο χωριό του Νομού Κοζάνης.{ΡΥΜΝΙΟ}

Ο ΜΟΝΑΧΙΚΟΣ ΜΟΥ ΦΙΛΟΣ

2010-03-26T22:06:00.001+02:00

'Aργησα να έρθω,αλλά πάντα είσαι εκεί και με περιμένεις.Θεατής της ζωής,μοναχικός,με πρόσωπο που το βαθαίνουν οι ρυτίδες.Μόνο τα μάτια σου δεν γέρασαν ποτέ.Γαλανά και λαμπερά έμειναν πάντα νεανικά και ονειροπόλα.Μέσα σε αυτά τα γαλανά μάτια,έκλεινες όλα σου τα αισθήματα.Οι ιστορίες σου αστείρευτη δύναμη ζωντάνιας και κουράγιου.Γνώστης των μοναχικών δρόμων της καρδιάς,έβλεπες μέσα από τον πόνο,την ερημιά,την παραίτηση.Μέσα στα χρόνια της μοναξιάς σου,βρήκες τρόπους να προστατεύεις την καρδιά σου.Κανείς,μου έλεγες δεν μπορεί να σε κάνει να νοιώσεις ενοχές.Μπορεί να προσπαθήσει,αλλά μόνο εμείς είμαστε υπεύθυνοι για τα συναισθήματα μας.Κανείς δεν ξεφεύγει απο το παρελθόν του.Βρίσκεται πάντα πίσω μας σαν σκιά και ορίζει τα βήματά μας.Η δική του αγάπη,όμορφη,άγρια,αδάμαστη και άστατη.Η θάλασσα.Την κοίταζε και μονολογούσε:Η πλανεύτρα ήξερε οτι δεν μπορούσαν να συνεχίσουν την σχέση τους απο εκεί που την άφησαν χρόνια πρίν,γιατί ειχε πια γεράσει.Η αδυναμία ήταν μια λέξη που δεν υπήρχε στο λεξιλόγιό του.Φεύγοντας πήρα μαζί μου τα λόγια σου.Σε ποιά εγκατάλειψη αφέθηκες?Ποιά αντίστροφη μέτρηση ακολουθούν τα βήματά σου?Η ζωή έχει εκπλήξεις και η τύχη πολλά γυρίσματα.

Ο ΦΟΥΝΤΩΤΟΥΛΗΣ.....

2010-03-24T16:32:00.002+02:00

Ήταν ένα βράδυ καλοκαιριού,όταν μπήκε στην ζωή του μικρού κοριτσιού ο Φουντωτούλης.Όσο και αν προσπάθησαν οι άλλοι να τον διώξουν μάταιος κόπος.Είχε μπεί από το ανοιχτό παράθυρο στο δωμάτιο της και ήταν αποφασισμένος να μείνει.Ήταν ένας νεαρός κεραμιδόγατος με πορτοκαλί φουντωτή γούνα.Από εκεί πήρε και το όνομα του.Είχε ένα μόνο αυτί,γιατί το άλλο ήταν φαγωμένο.Σε ποιά πολεμική μάχη το έχασε κανείς δεν ήξερε.Βρήκε εκείνο το καλοκαιρινό βράδυ το παράθυρο ανοιχτό,πήδηξε μέσα και βρήκε ζεστασιά στο κρεββάτι και την αγκαλιά του μικρού κοριτσιού. Το κοριτσάκι τον φρόντιζε μέχρι να γίνει καλά και να πάρει δυνάμεις.Στάθηκε αδύνατον να τόν διώξει.Έγινε θύμα ο ένας του άλλου με μια μοναδική αγάπη.<Φουντωτούλη>έφτανε να φωνάξει και ο γάτος ερχόταν τρέχοντας στην αγκαλιά της για να της δώσει την γατίσια αγάπη του.Τήν κοίταζε με τα υγρά του ματάκια και γουργούριζε στα χάδια της.Η κακή συνήθεια που είχε με τα ακροβατικά του κόλπα,την ανάγκασε να του φορέσει στο λαιμό ένα μικρό κουδουνάκι για να καταλαβαίνει την παρουσία του απο μακριά.Την ημέρα αλήτευει και καβγαδίζει με τους άλλους γάτους, της γειτονιάς,αλλά τα βράδια έτρεχε σπίτι για να γευτεί την σπιτική αγάπη.Έπεφτε στα πόδια της ανάσκελα,χωνόταν μετά στην αγκαλιά της,την μύριζε και την κοίταζε με βλέμμα γεμάτο αγάπη,περιμένοντας τα χάδια της.΄Εγινε ο σύντροφό της στα παιδικά χρόνια της.Όταν τον έχασε αναρωτιόταν που θα τον βρεί.<Βρίσκεται μέσα στην καρδιά της.Εκεί έψαχνε και τον έβρισκε.Ένα σύνολο εμπειριών που έζησε με τον Φουντωτούλη υπήρχαν κλεισμένα εκεί μέσα.Κοριτσάκι και ζώο αγκαλιασμένα ταξίδευαν με τον ακλόνητο δεσμό αγάπης που είχαν μεταξύ τους όλα τα χρόνια που πέρασαν μαζί.

H MΑΓΕΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ....

2010-03-22T22:07:00.000+02:00

Bήματα που προσπαθώ να τα ταιριάξω ξανά μαζί της.Σάν όλους τους ερευνητές,γοητεύτηκα από την ιδέα να ανακαλύψω άγνωστα μέρη.Η φυγή ήταν πάντα ανακούφιση,αλλά αυτήν την φορά από αυτό που προσπαθούσα να ξεφύγω είχε ήδη γίνει ένα κομμάτι του εαυτού μου.Έπρεπε να παλέψω,γιατί η πάλη είχε γίνει μέρος της σχέσης με την ζωή και δεν μπορούσα να αγνοήσω την άγρια αγαλλίαση που έφερνε αυτή η πάλη.Η Ανατολή με έφερε κοντά της,σε ένα δικό της ακίνητο σημείο,που εκείνη κυριαρχούσε γεμάτη νοήματα.Με έκανε ευτυχισμένη και μόνο ο αέρας που ανέπνεα.Ο περίεργος πολύχρωμος τόπος,με βαριές μνήμες και άγρια ιστορία.Ο εκλεπτυσμένος αισθησιασμός με συνεπήρε.Η βόλτα στα καλντερίμια,στο παζάρι που μοσχοβολούσε καθε λογής αρώματα.Τα χρώματα και οι μυρωδιές με τύλιγαν απο παντού.Η μαγεία της έμπαινε στο αίμα μου και με ταξίδευε στα δικά της άγρια μονοπάτια.Κυκλοφορούσε στο αίμα μου,στα κύτταρα μου.Γινόταν ένα κομμάτι του εαυτού μου.Με έμαθε να γνωρίζω το παρελθόν για να μπορώ να έχω μέλλον.Έγινε για μένα μια μαγική πολύτιμη ανάμνηση.

ΑΡΧΑΙΟΣ ΝΟΜΟΣ

2010-03-20T14:37:00.001+02:00

Απο την χώρα που γέννησε την Δημοκρατία και την έχασε στην πορεία της.Παράδειγμα το δίκαιο που ίσχυε στην αρχαιότητα.Οταν κάποιος θέλει να γίνει βουλευτής να καταγραφεί ΟΛΗ η περιουσία του,μέχρι και τα σανδάλια που φοράει,καθώς και η οικογενειακή του περιουσία.Αν ως βουλευτής πρότεινε και περνούσε νόμο ο οποίος αποδεικνυόταν ότι ήταν οικονομικά ζημιογόνος για το κράτος,τότε έπρεπε να κατασχεθεί απο την δική του περιουσία όλο το ποσόν κατά το οποίο ζημιώθηκε το κράτος..Η καθαρή λύση από την εποχή του Περικλή.Ας την προσαρμόσει στο σύγχρονο δίκαιο και ας την εφαρμόσει για πολιτικούς και υψηλόβαθμους λειτουργούς του Δημοσίου το ελληνικό κράτος.Έχουμε το ακαταδίωκτο του βουλευτή για ποινικά παραστρατήματα.....

ΟΙ ΔΥΟ ΧΟΡΕΥΤΕΣ...

2010-03-18T20:47:00.000+02:00

'Αρχισαν να χορεύουν στην πίστα της ζωής.Εκείνος παρτενέρ φλογερός,ο χορός του οδηγεί σε παράδεισο και κόλαση μαζί.Κυριαρχεί στην ψυχή.Καίει σαν εσωτερική φλόγα.Δέν έχει κανόνες.Ανελέητος,απόλυτος ,χωρίς διακρίσεις.Πλημμυρίζει το σώμα σε μιά γλυκιά εγκατάλειψη.Βρίσκεται παντού.Ακαταμάχητος κατακτητής.Θύελλα που σαρώνει.Σε κόβει στα δύο και δεν μπορείς να αντιδράσεις.Ο χορός του ζαλίζει και χάνεσαι σε σκοτοδίνη.Φιγούρα παράξενη και οίκεια μαζί.ο Χορός του μελωδία μπαίνει μέσα στο σώμα,γίνεται νότες,πάθος και σε ταξιδεύει. Εκείνη παρτενέρ,χορεύει στην ψυχή,τρυφερή,ήλιος που λάμπει.Στην αγκαλιά της που απλώχερα προσφέρει,γέρνουν και ξεχνάνε τον πόνο τους,τις απογοητεύσεις τους,τις χαμένες ελπίδες,τα γκρεμισμένα όνειρα,τις παλιές πληγές.Φόβος,πίκρα ξεχνιούνται.Ο χορός τους έχει τους δικούς του κώδικες.Αναγνωρίζονται οι δυό τους απο ένστικτο.Τα αισθήματα δεν έχουν φωνή,μιλούν την δική τους γλώσσα.Οι δύο χορευτές της ζωής.Ο Ερωτας και ηΑγάπη.

Η ΕΛΛΑΔΑ ΜΠΡΟΣΤA ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΠΤΗ

2010-03-13T21:33:00.002+02:00

Να κοιτάζει τις μαχαιριές που δέχτηκε απο τους πολιτικούς και τους πολίτες της.Που μετράει τα <προς το ζην και βρέθηκε ελλιποβαρής>.Η ανεμελιά του δε βαριέσαι,τα εύκολα δανεικά,ο τρόπος ζωής πολύ πέρα απο τις οικονομικές δυνατότητες μας,ο φουσκωμένος κρατικός μηχανισμός <<λάφυρο>> για το κόμμα που διαχειρίζεται κάθε φορά την εξουσία,οι μαζικές αυταπάτες περί του τι είναι δεξιό και τι είναι αριστερό,η μαγκιά της φοροαποφυγής και φοροδιαφυγής ,κατάντησαν την Ελλάδα μαχαιρωμένη.Το πρόσωπο της μπροστά στον καθρέπτη της πραγματικότητας.Να της γνέφει μέσα απο τον καθρέπτη η πτώχευση,η χρεοκοπία και το ΔΝΤ.Το ΔΝΤ έχει ρευστό και φτηνά δάνεια.Σε όσες χώρες έστειλε τους επιτηρητές του το ΔΝΤ απολύθηκαν χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι και στην συνέχεια λόγω ύφεσης οι ιδιωτικοί.Εχουν λόγο οι απεσταλμένοι του σε όλες τις δαπάνες και βάζουν το μαχαίρι βαθιά.Πρώτα την μαχαιρώσαμε και την εξευτελήσαμε εμείς.Οι πολιτικοί και οι πολίτες της.Μετά ηρθε η σειρά των ξένων.Ελλάδα με σκυμμένο το κεφάλι,προσπαθεί να επουλώσει τις μαχαιριές της.

Η ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΟΧΘΗ...

2010-03-08T23:50:00.000+02:00

Δέν είναι δικά μου τα λόγια.Είναι λόγια γραμμένα σε ένα χαρτί από έναν άνθρωπο που πέρασε στην απέναντι όχθη.Τα έγραψε για να δώσει σύμβολα ζωής την ώρα που η δική του έφτανε στο τέλος της.<<Το κλείσιμο της πόρτας πίσω μου ακούστηκε σαν πυροβολισμός στα αυτιά μου.Με πρόσωπο κάτωχρο περπατούσα.Αυτές οι ώρες είναι μόνο δικές μου.Πήρα την γνωμάτευση .Διάβασα την σκληρή αλήθεια πρώτα στα μάτια του και μετά την άκουσα απο τα χείλια του.Η φωνή του έπεσε σαν πέτρα και με κατρακύλησε στην άβυσσο.Δέν υπήρχαν λόγια παρηγοριάς.Ένιωσα να καταρρέω καθώς η ζωή μου γινόταν συντρίμμια.Ξεπρόβαλε όλη μου η ζωή μπροστά μου.Είχα την ανάγκη να μείνω μόνος.Να προλάβω τον χρόνο,που έγινε σημαντικός για μένα.Δέν υπήρχε αύριο για μένα.Πώς να το πω?Ήξερα ότι για σένα το χτύπημα θα ήταν πιο σκληρό απο ότι για τους άλλους.Έπρεπε να σε προστατέψω όπως έκανα πάντα όταν είσουν παιδί,αλλά δεν γίνεται.Θά πονέσεις,θα προσπαθήσεις να γίνεις ηθοποιός για μένα,αλλά η αλήθεια γιαυτό που έρχεται είναι σκληρή.Θα σου αφήσω κάποιες λέξεις γραμμένες και κάντες δύναμη για το υπόλοιπο της ζωής σου.Εγώ δεν θα υπάρχω να κλείσω τις ρωγμές απο τα σημάδια σου.Μήν γίνεις πλάσμα αφημένο σαν εκείνα που είναι προορισμένα για τα λίγα.Να μάθεις να κρύβεις τα σημάδια σου γιατί μόνο εσύ θα έχεις την δύναμη να τα γιατρέψεις.Να δέχεσαι τα προφητικά σημάδια που γίνονται πηγή αγγελιών στα ονειρά σου.Μήν μήνεις εύθραυστη,γυμνή και ανοχύρωτη στο ψέμα.Κάνε την αλήθεια την αλλη όψη του εαυτού σου,όσο σκληρή και αν είναι και αν πονάει.Μάθε να βλέπεις με τα μάτια της ψυχής σου.Γίνε τυφλή σε όσους σε προδώσουν. Γύρνα την πλάτη και προχώρα.Μήν ξεχάσεις ποτέ ότι ο θάνατος είναι πάντα επάνω σου και η ζωή είναι εφήμερη.Εγώ φεύγω γυμνός και μόνος όπως ήρθα>>.Μια μέρα Μαρτίου,δεν έχει σημασία η ημερομηνία,ξεκίνησες το ταξίδι για την απέναντι όχθη,με μόνη κατάθεση εκεί που πήγες τα λόγια αυτά που έγραψες .

ΓΥΝΑΙΚΕΣ

2010-03-08T11:01:00.000+02:00

ΓΥΝΑΙΚΕΣ.Θα τις σεβαστούμε και θα τις εκτιμήσουμε σαν αδερφές,σαν συντρόφους,σαν φίλες,μα πάνω απο όλα σαν Μάνες.Μοιράζονται τις έγνοιες και τους καυμούς μας.

ΓΡΑΦΟΥΜΕ ΙΣΤΟΡΙΑ...

2010-03-06T14:24:00.001+02:00

Ο πρόλογος είναι και ο επίλογος πολλές φορές.Ένας απο τους λόγους που οι οικονομολόγοι και οι αναλυτές κοντεύουν να σκίσουν τα πτυχία τους σχετικά με την Ελλάδα ,είναι οτι ποτέ χώρα στο παρελθόν,μια απο τις 33 πλουσιότερες χώρες του πλανήτη,μέλος της Ευρωπαικής Ένωσης,της ευρωζώνης,του ΝΑΤΟ,του ΟΟΣΑ,φτανει στον προθάλαμο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.Και όσο και αν φαίνεται παράξενο κανείς δεν ξέρει τι θα συμβεί αν η Ελλάδα <<συνεργαστεί>>με το ΔΝΤ και πάρει δάνειο.Ελλαδα...η συνέχεια για γέλια και για κλάματα.Κλείνοντας δανείζομαι τα λόγια από ενα υπέροχο βιβλίο.<<Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένας κύριος που τον έλεγαν Ευρωπαίο.Ο κύριος Ευρωπαίος κρατούσε ένα σκυλάκι που το έλεγαν ευρώ και μια ομπρέλα στο άλλο του χέρι.Όταν τον ρωτούσαν τι την θέλει την ομπρέλα,έλεγε για να προστατέψω τους φίλους μου.Μην ξεχνάει ο κύριος Ευρωπαίος ότι, ότι και αν γίνει στην Ελλάδα έχει επίδραση και σε αυτόν.

Χώρις λόγια ...

2010-03-05T10:38:00.001+02:00

ΘΑΛΑΣΣΙΝΟΣ ΠΕΡΙΠΑΤΟΣ

2010-03-02T20:26:00.000+02:00

Το φεγγάρι καθρεπτιζόταν μέσα στην θάλασσα κάνοντας την να μοιάζει ασημένια.Πάνω στα νερά χορεύουν τα κύματα,σαν να την προκαλούσαν να χαθεί μαζί τους στα αέρινα βήματα τους..Το σώμα της έγινε ένα με το νερό και κούρνιασε στην αγκαλιά της.Ένα γλυκό αεράκι φυσούσε σαν μουσικό κάλεσμα.Τα αστέρια λάμπανε σαν βουρκωμένα μάτια.Το φανταστικό δελφίνι άρχισε να στροβιλίζεται γύρω απο τον εαυτό του.Το σώμα του έκανε κύκλους πάνω στην ασημένια θάλασσα.Ο νούς της ταξίδευε μαζί του.Δεν σκεφτόταν,δεν ζητούσε κάτι,απλά ζούσε τον μαγικό χορό του δελφινιού της.Το κάλεσμά του,είχε μια συνεχή δίψα για ζωή.Το σώμα του είχε την δική του μαγική επικοινωνία,μια άγραφη γλώσσα γεμάτη απο πρωτόγονα καλέσματα. Η ψυχή της είχε απογειωθεί μαζί του μέσα απο τα μάτια της φαντασίας στο θαλασσινό τους περίπατο.

ΟΙ ΠΡΟΒΛΕΨΕΙΣ

2010-02-27T16:31:00.000+02:00

Παλιά περιμέναμε να γίνει σύναξη αστρολόγων της τηλεόρασης για να μάθουμε τι μας ξημερώνει.Τώρα πλέον οι προβλέψεις των εκθέσεων μεγάλων οικονομικών οίκων,βλέπε Moody"s και Fitch απασχολούν σοβαρά την golden boy πλευρά του εαυτού μας.Τόση θολούρα για την Ελλαδίτσα μας.

ΦΥΓΗ

2010-02-24T22:01:00.000+02:00

Τα γεγονότα έτρεχαν πιο γρήγορα βάζοντας τα πάντα όλα εκεί που ήταν η θέση τους,με φανερές και κρυμμένες πτυχές.Διαδρομές αλλιώτικων ανθρώπων που απλά διασταυρώνονταν τυχαία κάποια στιγμή της μέρας ή της νύχτας τους.Ηθελημένα ή υποχρεωτικά,με χαμόγελο ή υποκρισία,με βλέμμα καθαρό ή λίγο φθαρμένο στις άκρες απο καχυποψία.Κανείς δεν τις απάντησε σ εκείνη της την απορία.Δεν περίμενε απάντηση γιατί ήταν πλέον αργά.Στο θέατρο που έπαιζε έβαλε τέλος.Εμεινε εκεί βουβή,μόνο με τα δικά της ερωτηματικά. Δεν ήθελε απαντήσεις, της ήταν αδιάφορες.Δεν ήθελε κούφια,κενά,ανούσια λόγια.Δεν ήθελε πλέον τίποτε και δεν περίμενε τίποτε .Ποιο ρόλο έπαιζε τελικά?Δεν άντεχε να προσποιηθεί άλλο.Λέξεις απο ανθρώπους κούφιες,άδειες που προκαλούν ένα πικρό χαμόγελο.Εως εχθές περίμενε με περιέργεια..Το στόμα πικρό.Δεν εχει σημασία το χέρι που περίμενε.Εξω η βροχή και ο αέρας είχαν στήσει το δικό τους χορό.Μέσα σε ενα κύμα φωτιάς πήρε μαζί της το σώμα της σε ένα πανηγύρι μονάχα για εκείνη.Εκαψε τα αισθήματα και τα κούφια λόγια πριν προλάβουν να γεννηθούν.Κοίταζε τις στάχτες. Επιασε το μισοτσαλακωμένο πακέτο των τσιγάρων και ξεκίνησετην δική της φυγή από όλα.

ΝΥΧΤΑ

2010-02-23T22:31:00.002+02:00

Την έβλεπε να απλώνει σαν χορεύτρια τα πέπλα της επάνω στον ουρανό.Στους δικούς της δρόμους και τα σοκάκια περπατούσαν άνθρωποι μοναχικοί.Βύθιζε το σιωπηλό της βλέμμα και μοιράζονταν μαζί τους τον πόνο τους,την χαρά τους,τις αγωνίες τους.Χάραζε πορείες ζωής,παραλογιζόταν μέσα απο την χαρά των συνεπιβατών της.Χαρά και δέος ,αγωνία και άγχος στα δικά της καλντερίμια.Στην βελούδινη αγκαλιά της γέρνουν και ακουμπούν τις αγωνίες τους.Γίνεται άγγελος και αερικό που γλιστράει στις ζωές τους.Μεταξένια η φωνή της απο τα νυχτερινά τραγούδια τους.Το σώμα της έρμαιο της φωτιάς απο τις κάφτρες των τσιγάρων.Εμπνέει και ταξιδεύει.Τρέχουν στους δικούς της δρόμους να προλάβουν τη ζωή.Στα μπλεγμένα της χέρια κρύβει έρωτες.Αγνατεύει απο ψηλά την απάνθρωπη πόλη,πνιγμένη στο τσιμέντο. Δίνει φτερά στα όνειρα.Γυναkεία μορφή. Θύτισσσα μαζί και θύμα της περίεργης θολούρας.Νύχτα.

ΤΟ ΓΚΡΙΖΟ ΚΤΙΡΙΟ

2010-02-21T21:53:00.000+02:00

Το γκρίζο κτίριο την φόβιζε.Όλα τα παράθυρα είχαν κάγκελα σαν φυλακές.Ενώ προχωρούσε διστακτικά,ένα δυνατό ουρλιαχτό την κοκάλωσε στην θέση της. Είχε μουδιάσει ολόκληρη δέν μπορούσε να περπατήσει.-Τι δουλειά είχε εδώ?-Τι έψαχνε να βρεί?Τα φαντάσματα από το παρελθόν ήταν εκεί.Να φύγει?Αντί να κάνει πίσω προχώρησε με αργά βήματα μπροστά.Πώς θα τήν αντικρίσει?Η ψυχή του μικρού κοριτσιού έτρεμε.Κοίταζε με τρομαγμένο βλέμμα.Εβλεπε γύρω της ανθρώπους με περίεργα άδεια χαμένα βλέμματα.Την είδε ξαφνικά.Μία σκιά αγνώριστη.Μία απρόσωπη γυναικεία φιγούρα.Μία τσακισμένη σελίδα που προσπαθούσε να συνδεθεί με το παρόν.Έψαξε να ανακαλύψει γύρω της κάποια εικόνα για να γεμίσει το άσκοπο παρόν. Έκλεισε τα μάτια.Ήθελε να τρέξει,να φύγει.Γύρω της όλα άχρωμα.Η ψυχρή φωνή την γύρισε πίσω.Σάν καρφί που πονούσε ως το πιό κρυφό κύτταρο της.<<Δέν έχεις δουλειά εδώ.Φύγε.Δεν σε θέλω εδώ.>>Δεν σε ρωτάω τι θέλεις εδώ.Κοίτα τον εαυτό σου.Από πότε εγώ είμαι κάτι άλλο άπο τις πράξεις μου?Από πάντα,απλώς δεν το ξέρεις.Έμεινε πάλι μόνη και πιο άδεια απο πρίν.Βγήκε έξω από το γκρίζο κτίριο με τα κάγκελα στα παράθυρα.Προσπαθούσε να γεμίσει το παιδικό κορμί με παγωμένες ανάσες.Ένα πικρό δάκρυ κύλησε στο παιδικό πρόσωπο.Το σκούπισε και συνέχισε με αργά βήματα ενώ ο πόνος μεσα στο μυαλό έστηνε τον δικό του βασανιστικό χορό.

TA ΣHMAΔΙΑ

2010-02-19T18:29:00.002+02:00

H ζωή μας γεμάτη σημάδια.Μας καθόρισαν τα βήματα στη ζωή και μας χάραξαν βαθιά .Σημάδια που έστελναν και στέλνουν τα δικά τους μηνύματα.Γίνονται οιωνοί.Κυλούν σαν καυτό αίμα στις φλέβες μας και προσπαθούν να ενταχθούν στην καθημερινότητα μας.Να αντιταχθούν η να υποταχτούν στην μοίρα.Εχουν κάνει τους δικούς τους κώδικες.Γίνονται πυρωμένη σφραγίδα στην πορεία μας χωρίς συναισθηματισμούς.Εχουν το δικό τους χαρακωμένο πρόσωπο.

ΣΠΗΛΑΙΟ ΠΕΡΑΜΑΤΟΣ-ΙΩΑΝΝΙΝΑ

2010-02-18T09:41:00.000+02:00

Μπροστά στα μάτια σας ανοίγεται ένας θόλος σαν ουρανός με μυριάδες αστέρια που λαμπυρίζουν αλλά και που κατρακυλούν προσπαθώντας να φιλήσουν το έδαφος που κι αυτό έχει σηκώσει αμέτρητα χέρια για να τα πιάσει πριν θρυματιστούν στο έδαφος πάνω στο σκληρό κορμί του. όλη αυτή η εικόνα μαρμαρωμένη. Οι σταλακτίτες και οι σταλαγμίτες, ατμοί που έγιναν κρύσταλλο. Ανάσα που έγινε πολυέλαιος κρεμασμένος στο θόλο της φύσης.

ΝΥΧΤΕΡΙΝΟ ΤΑΞΙΔΙ

2010-02-16T22:39:00.000+02:00

Τό τιμόνι στα χέρια λύτρωση.Τό γκάζι ο γρήγορος δρόμος.Τό ραδιόφωνο έπαιζε στις δικές του συχνότητες σιγοντάροντας στην απόγνωση της βραδιάς,που για τους γύρω της θα παρέμενε άγνωστη. Ποιές λέξεις να πει πρώτα?Οι σκέψεις διαδέχονται η μια την άλλη.Τα τραγούδια της νύχτας το ίδιο.Ο νούς ταξιδεύει ανεξέλεγκτος,ακολουθώντας το γκάζι του αυτοκινήτου.Ο φανταστικός συνομιλητής το δικό της αγαπημένο δημιούργημα της φαντασίας,αυτός που αύριο θα είχε απορίες και ερωτηματικά,την συντρόφευε.Μια ερώτηση αγκαλιασμένη σε πικρό χαμόγελο.-Πιστεύεις στο τυχαίο?-Πιστεύω στο πεπρωμένο.Νομίζω πως οι ζωές των ανθρώπων είναι προδιαγεγραμμένες.Το ίδιο και η πορεία τους.Η πορεία,η σατανική αυτή ιέρεια που τήν συνόδευε σαν σκιά της και γινόταν ταξιδευτής μαζί της.Μαζί τα όνειρα,οι ελπίδες και οι προσδοκίες.Ο αέρας έμπαινε από το ανοιχτό παράθυρο και ξαναγεννιόταν.Ανάσες ζωής. Μια γλυκιά σιωπή έπεσε ανάμεσα τους.Τα ανείπωτα λόγια έγιναν πιο φλύαρα και τους συντρόφευαν στο νυχτέρινο ταξίδι τους.

ΚΙΣΜΕΤ

2010-02-15T20:51:00.003+02:00

Με ρωτησες τι ειναι?Που πανε τα συννεφα οταν τρεχουν στον ουρανο?Που πανε τα ονειρα που βλεπουμε τις νυχτες οταν ξυπναμε?Κισμετ...Το αγνωστο .Δεν το διαμορφωνουμε.Δεν οριζουμε καμια στιγμη του.Υπαρχουμε μονο μια κουκκιδα στα γεγονοτα του κισμετ.Μας βοηθα να διαμορφωσουμε την ταυτοτητα μας και οχι να την αρνηθουμε.Να συμφιλιωθουμε με τις σκοτεινες στιγμες που ερχονται στην επιφανεια της ζωη μας.Στην ζωη μας δεν εχουμε τιποτε εξασφαλισμενο.Ειναι γεματη ανατροπες και γεγονοτα περα απο την δυναμη των ανθρωπων.Κισμετ,χαραζει βαθια και ανεξιτηλα την ζωη των ανθρωπων.Κισμετ και ζωη,ενας κρικος σε μια αλυσιδα.

ΑΓΑΠΗ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΜΑΤΙΑ

2010-02-12T23:15:00.002+02:00

Η αγαπη μεσα απο τα τρυφερα αισθηματα των παιδιων.Τα αγνα συναισθηματα μεσα απο τα παιδικα τους ματια

HXOI ΣΙΩΠΗΣ

2010-02-10T00:16:00.003+02:00

Ανοιξε διαπλατα το παραθυρο,να φυσηξει ο βραδινος αερας.Αναψε ενα τσιγαρο και αφησε το βλεμμα να χαθει.Ηχοι της σιωπης που μεσα σ αυτους αισθανεσαι ενα πρωτογνωρο αισθημα ελευθεριας.Αδικια,εγκαταλειψη,προδοσια ,απωλεια μεσα σ αυτους συντριβονται ολα.Νιωθεις σαν νεογεννητο μωρο που πρεπει να μαθει απο την αρχη να ζει χωρις προστατες προστατευομενους και αδικους αδικημενους.Μεσα στους ηχους της σιωπης κανεις την δικη σου kρυφη εξομολογηση.Χαρα,αγωνια,ενοχες,ανασφαλειες,πληγες ,για πιο απο ολα να προετοιμαστεις?Σπας τους ηχους της σιωπης σαν κρυσταλλο που θρυμματιζεται.Σκεψεις αγκαλιασμενες με σκεψεις.Μοιαζουν με μικρα παιδια που τους αρεσει να παιζουν κρυφτο.Και εσυ κρυβεσαι και παραμονευεις να τις αρπαξεις.Η καθε σκεψη μεσα στον ηχο της σιωπης ακουγεται κραυγη αγωνιας.Μεσα στους ηχους της σιωπης γινεσαι ταξιδιωτης σε ενα λιμανι μοναχικο.

ΟΝΕΙΡΑ

2010-02-07T00:58:00.000+02:00

Εβγαλε τα πινελα και βαλθηκε να τα ζωγραφιζει.Ακομα και αν η ζωη θελει να μου τα βαψει γκρι,εγω θα τα βαλω χρωμα.Αρχιζε να βαζει μια λεπτη κοκκινη ελαφρια καμπυλωτη πινελια.Να γεμισουν την ψυχη της που αδειαζε απο τα χιλιαδες γιατι, με χαρουμενες πινελιες.Να γεμισουν τις νυχτες που επαιζαν μεταμεσονυχτιο θεατρο.Τα εβαλε να χορευουν μπροστα στα ματια της και με βουτηγμενα τα πινελα στο κοκκινο χρωμα τα εβαλε φωτια.Τα εκανε ταξιδιαρικα καραβια να μην βουλιαζουν ποτε απο τα δακρυα.Τα εβαλε πανια και τα αφησε να ταξιδεψουν.Ταξιδιαρικα ονειρα με καπετανιο τις κρυμμενες ζωγραφιες της ψυχης της.

ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΙ ΨΕΜΑ

2010-02-02T20:19:00.003+02:00

Αληθεια και Ψεμα.Τρομαζουν και σαγηνευουν.Αληθεια και ψεμα,ευθραυστη σχεση,σαν γυαλινη,που μπορει να γινει χιλια κομματια την μια στιγμη και να ειναι ανεπαφη την αλλη.Αληθεια,ο χαμενος παραδεισος της ψυχης μας.Αναβει σαν κερι και προχωραει να βρει τον δρομο της.Αληθεια κερι αναμμενο που το ψεμα σαν πνοη ανεμου την σβηνει.Αληθεια μια φευγαλεα απιαστη σκια σαν ονειρο που την σβηνει το ανυπαρκτο ψεμα..Αληθεια φως που κατρακυλα πανω σ ενα βραχο.Γλιστρα και χανεται οπως το κυμα στον βραχο..Το ψεμα γινεται αφρος και την σκεπαζει.Αληθεια το μεγαλυτερο Ψεμα.Ψεμα η μεγαλυτερη Αληθεια.

ΣΤΟ ΛΥΚΟΦΩΣ

2010-02-01T16:35:00.001+02:00

Tην τραβηξε μαζι του.Εμπλεξαν τα δαχτυλα και την πηρε στο δικο του δρομο.<<Που παμε?τον ρωτησε.<<Σε ενα μερος που κυριαρχει το λυκοφως.<<Που βρισκεται?<<Την κοιταξε.Στην σκοτεινη πλευρα του ηλιου.<<Ο ηλιος εχει σκοτεινη πλευρα?Το φως λιγοστευε,το σκοταδι τους τυλιξε.Δεν μπορουσε να τον δει.Ηταν ομως εκει.Εδω θα μ΄ακουσεις,της ειπε.Εμενα.Τον εαυτο σου που δεν σε προδωσα ποτε.Ειμαι η λογικη σου,η συνειδηση σου.Μεσα στις εικονες και τους ηχους της ζωης σου παντα ειμαι κοντα σου.Θεατης που σε προστατευω.Φιγουρα χωρις ταυτοτητα,χωρις ματια,χωρις αρχη και και τελος.Εγω ειμαι η βαρκα σου χωρις επιβατη,χωρις τιμονι,με προορισμο το τιποτα,τον Αδη κ τον Παραδεισο.Ειμαι ο χτυπος της καρδιας σου,ο σφυγμος σου,το παρελθον,το παρον, το μελλον σου,το παιδι που ονειρευεται το αυριο,μια ανασα σου,μια ματια σου,μια χαραμαδα στην ζωη σου για να περασει η αγαπη,ο θανατος,οχρονος.Η λογικη και η τρελλα σου,η ηρεμη λιμνη στις τρικυμιες της καρδιας σου.Ειμαι αυτος που σε λυτρωνει,σε κανει ευτυχισμενη και κυριως δεν σε ποναει ποτε.Εμαι ο Εαυτος σου.

Ο ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟΣ ΧΟΡΟΣ

2010-01-28T22:16:00.001+02:00

Εκλεισε τα ματια και αρχισε να χορευει.Γυριζε γυρω απο τον φανταστικο παρτενερ της.Ηταν ενας κυκνος,ενας πελαργος,ενα χελιδονι,ενα πουλι που ηθελε να πεταξει μακρια.Χαμενη περα απο το ονειρο,περα απο την ζωη.Εκλεισε τα ματια.Δεν ειχε μορφη.Ηθελε να βυθιστει εκει που κανενα χερι,καμια δυναμη δεν θα την τραβουσε πισω.Η μελωδια κυλουσε μεσα της.Οι σκεψεις χορευαν μαζι της στο χθες και το σημερα.Εγιναν ο φανταστικος παρτενερ της και κουρνιασα στην αγκαλια της.<<Δεν πειραζει που δεν εισαι κοντα μας.Αφου εισαι ευτυχισμενη συνεχισε>>.Πετουσε τα κομματια που πονουσαν και λυτρωνοταν.Σαν οπτασια με τα χερια απλωμενα ξεμακραινε με τους τελευταιους φανταστικους ηχους.Ανοιξε τα ματια.Ολα ηταν στην θεση τους και αυτη μια σκια..Κανενας ηχος.

ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗ ΝΥΧΤΑ

2010-01-25T00:49:00.001+02:00

Τα αστερια ελαμπαν τοσο που ειχε την αισθηση πως μπορουσε να τα πιασει αν απλωνε το χερι της.Το ταξιδι του γυρισμου μεσα στον χρονο αρχισε με το παρελθον να την τραβαει κοντα του.Φτερα στην καρδια,φτερα στα ονειρα και στις προσδοκιες της.Το σκοταδι την συντροφευε,την βοηθουσε να σκεφτει,να θυμηθει και να βρεθει ξανα να αιωρειται στο κενο.Μεταξυ του να πεις και να κανεις αυτο που θελεις μεσολαβει ολοκληρη θαλασσα.Μια αναμνηση ηρθε να της κανει συντροφια.Μια αναμνηση σκληρη που ηθελε να μηδενισει τα παντα.Να γινει κυριαρχος ,να την τραβηξει μαζι της στον πονο.Η αναμνηση γυρνουσε πληγωμενη,ματωμενη και εψαχνε καταφυγιο να ξεκουραστει.Επρεπε να μην την αφησει να μπει στο αλμπουμ της ζωης της.Επρεπε να την αφησει να καει.Στα αποκαιδια και τις σταχτες δεν αφησε ουτε ενα καρβουνο,να αναψει παλι η φωτια της αναμνησης.Το αστερι της αυγης την βρηκε εκει.Μην χασεις το νοημα της ζωης.Μην νυχτωθεις εκει που θρηνει η ψυχη σου.Γεμισε της λευκες σελιδες της ζωης σου με φωτεινες ζωγραφιες.Κανε το αυριο δικο σου.Η γνωση ερχεται σταλαγματια-σταλαγματια.Και καθε σταλαγματια βαθια πληγη.

AXΕΡΩΝΤΑΣ-Ο ΠΟΤΑΜΟΣ ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ

2010-01-24T17:04:00.003+02:00

ΠΗΛΙΟ-ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ

2010-01-20T12:17:00.000+02:00

Ο ΥΠΕΡΟΧΟΣ ΝΕΟΚΥΠΡΙΟΣ

2010-01-15T01:08:00.001+02:00

Σημερα μου εδωσε την μεγαλυτερη ικανοποιηση ο υπεροχος φιλος Φοιβος Νικολαιδης με τα λογια που εγραψε.Με γνωρισε διαβαζοντας τα γραφωμενα μου κ ταξιδευοντας μεσα απο τις φωτογαφιες μου.Θα του αφιερωσω λιγα λογια<Φτιαξε το δικο σου τοπιο.Αυτο που σου ταιριαζει.Μην στηριζεσαι σε κανεναν.Ασε την ψυχη σου να γινει χαρταετος και να κανει κοντρα με τους γλαρους>

http://phivosnicolaides.blogspot.com/2010/01/blog-post_7292.html

AΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ

2010-01-14T21:25:00.000+02:00

Εναν αποχαιρετισμο σ΄ενα υπεροχο δεκαπενταχρονο παιδι.Ενα παιδι που εμαθε και εδειξε δρομους.Δρομους ζωης.Ενα δεκαπενταχρονο παιδι που απο ενα καπριτσιο της μοιρας εζησε τα λιγα χρονια της ζωης του σε ενα σωμα εξηνταχρονου.Απο μια σπανια ασθενεια που τον γερνουσε.Ενα παιδι που αποδεχοτανε τα περιεργα γεματα οικτο βλεμματα με χαμογελο.Δεκαπενταχρονη νιοτη που προσπαθουσε να χαρει και να γευτει την ζωη του που ετρεχε σε γερασμενο σωμα.O xρονος δολοφονος της ζωης σου.Το τελος σου σκορπισε θλιψη.Το γερασμενο σου σωμα βρηκε την γαληνη που γυρευε.Καλο σου ταξιδι.

ΠΡΟΑΙΣΘΗΜΑ

2010-01-13T23:32:00.001+02:00

Ενας κομπος ερχεται κ φωλιαζει.Ακαθοριστος.Ενα προαισθημα για αυτο που ερχεται.Ειναι παλι αυτη η αισθηση που κυριευει απο το πουθενα.Ερχεται παντα απροσκλητος επισκεπτης,καθεται στα σκοτεινα και παρακολουθει.Δινει σηματα για να τραβηξει την προσοχη σε μια εκκωφαντικη σιωπη.Προειδοποιει γαντζωνοντας με τα νυχια την καρδια,πνιγωντας την ανασα. Ξερει και με ειρωνικο χαμογελο καταστρεφει τα ονειρα.Στα ονειρα γινεται εφιαλτης.<<Οποιος εχει αποφασισει να ζει με τις ψευδαισθησεις του καλα κανει,μονο να μην κλεινει την πορτα στην πραγματικοτητα και στο προαισθημα >>.Παντα ειναι καπου εκει κοντα καιροφυλακτοντας.

ΤΙΤΛΟΙ ΤΕΛΟΥΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΡΩΝΕΙΑ;ΑΠΟ ΤΟ ΡΑΔΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

2010-01-12T14:06:00.002+02:00

Εικόνες απόλυτης καταστροφής καταγράφει το «Ράδιο Θεσσαλονίκη»

Ένα άνυδρο, έρημο τοπίο στη θέση μιας λίμνης 45 τετραγωνικών χιλιομέτρων συναντά κανείς στη λίμνη Κορώνεια. Το μείζον οικολογικό πρόβλημα του νομού Θεσσαλονίκης στην χειρότερη στιγμή του.

Είκοσι και πλέον χρόνια μετά τα πρώτα σημάδια υποβάθμισης οι ανθρώπινες παρεμβάσεις με τη «βοήθεια» των κλιματικών αλλαγών έχουν φέρει το πολύτιμο οικοσύστημα της λίμνης Κορώνειας στο σημείο «0».

Η εικόνα που σας μεταφέρει το Ράδιο Θεσσαλονίκη είναι συγκλονιστική. Στη θέση των μεταναστευτικών πουλιών που μέχρι πριν λίγους μήνες έκαναν στάση στη λίμνη, σύννεφα ξεραμένης λάσπης, έδαφος με πολλαπλά στοιχεία τοξικότητας και διαβρωμένες ακτές. Η ζωή όπως τη γνωρίζαμε στην περιοχή είναι ολοκληρωτικά απούσα.

Τα έργα της τελευταίας στιγμής

Μοναδική ελπίδα για την ανάπλαση της λίμνης τα έργα του 3ου κατά σειρά Master Plan που από το 1998 σχεδιάζουν και επανασχεδιάζουν οι αρχές. Πολύτιμος χρόνος που χάθηκε σε διαβουλεύσεις και λανθασμένες μελέτες που η Ευρωπαϊκή Ένωση «επέστρεφε» στις ελληνικές αρχές.

Σήμερα ο στόχος είναι μια μεταλλαγμένη Κορώνεια με το 1/3 της επιφάνειας της παλιάς λίμνης και νερό από τη γειτονική λίμνη Βόλβη. Οι πρώτες εργασίες είναι σε εξέλιξη άγνωστο όμως παραμένει εάν σε λίγα χρόνια θα πανηγυρίσουμε μια επανάκαμψη του πολύτιμου αυτού οικοσυστήματος ή θα εκφωνούμε οριστικά τον επικήδειο της λίμνης Κορώνειας όπως την γνώρισαν οι περασμένες γενιές…

ENA BΡABEIO

2010-01-10T17:44:00.000+02:00

Ενα ξαφνικο βραβειο απο εκει που δεν το περιμενα.Απο μια πολυ καλη φιλη με λογια που με τιμανε.Απο την ΕΛΛΙ.elli...elli.Kαι εγω με την σειρα μου πρεπει να το δωσω σε 12bloogers.Δυσκολα διαλεγεις μεσα σε ανθρωπους που ολους τους εκτιμας.Αluo'r plase Ρουλα.Σωτηρης Γαλανης logografos.Sotostips Χαλκι. ComputerSpecialist Arkas.Zinna Kapa Λογια Ψυχης.Phivos Nicolaides.Diomidis 69.Xartopontikas.Σοφια blogger tricks.KitsosMitsos..Αnastasia.ATLAS MUSIC

ΟΡΟΣ ΠΑΙΚΟ-ΚΑΣΤΑΝΕΡΗ

2010-01-06T21:00:00.000+02:00

Η ΕΛΛΑΔΑ ΔΙΑ ΜΕΣΟΥ ΤΩΝ ΑΙΩΝΩΝ

2010-01-02T20:56:00.002+02:00

ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ

ΕΝ ΤΟΥΤΟ ΝΙΚΑ

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Η ΘΑΝΑΤΟΣ

ΟΧΙ

ΟΤΙ ΕΧΕΤΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΗ

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ

2009-12-29T22:26:00.000+02:00

Η ανατολή του νέου χρόνου, ας είναι η αρχή για μοναδικές, όμορφες και ξεχωριστές εμπειρίες! Αυτή την χρονιά, εύχομαι να αγγίξεις τα όνειρά σας. Υγεία και αγάπη σ’ όλα! Χρόνια πολλά! Καλή χρονιά!

2009-12-23T22:11:00.001+02:00

ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ Κ ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ

2009-12-23T10:09:00.000+02:00

ΕΠΕΙΓΟΝ

2009-12-21T19:06:00.002+02:00

ΣΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ ΣΤΗΝ ΘΕΣ/ΝΙΚΗ ΝΟΣΗΛΕΥΕΤΕ Η 26 ΧΡΟΝΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΠΑΝΩΛΗ .ΧΡΕΙΑΖΕΤΕ ΑΙΜΟΠΕΤΑΛΙΑ ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΕΙΝΑΙ 6939327991 Η ΑΝΑΓΚΗ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΣΤΑΥΡΟΜΕΝΗ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ

ΝΥΧΤΕΣ ΠΑΓΕΡΕΣ

2009-12-18T23:28:00.000+02:00

Παρεα οι στιχοι ενος τραγουδιου.Τους αλλαζω.Για μενα ο δρομος ειναι πονος.Νυχτες ηλεκτροφορα συρματα.Κατι νυχτες παγερες.Νυχτες που πεφτει πανω σου το σκοταδι σαν κολαση.Που νομιζεις πως δεν θα ερθει ποτε το ξημερωμα.Νυχτερινο τοπιο που η μονη παρεα ειναι ο πονος.Περπατατε μαζι,ακουμπαει ο ενας πανω στον αλλον.Σε τυλιγει κατασαρκα.Σε σφιγγει και δεν σ' αφηνει.Ο ενας βρισκει καταφυγιο στον αλλον.Ενα καταφυγιο να καταλαγιασει ψαχνει ο πονος.Οταν δεν το βρισκει γινεται πιο σκληρος.Πιο κοφτερος και οπου σε βρει σε μαχαιρωνει,εως οτου σε ρημαξει.Αν εισαι δυνατος τα βγαζεις περα.Αν οχι,σε βουλιαζει,σε κανει ναυαγο.Και εσυ θελεις να βρεις την ηρεμια της ψυχης σου.Να μην χασεις το νοημα της ζωης.Και ερχεται ο χρονος και κυλαει σαν νερο αναμεσα στα δαχτυλα.Ο χρονος ξεθωριαζει τον πονο,δεν μπορει ομως να τον διωξει.Μενει καλα κρυμμενος στην ψυχη.Και ερχεται κατι νυχτες παγερες.

ΠΕΝΤΕ ΛΕΠΤΑ ΖΩΗΣ

2009-12-16T21:50:00.000+02:00

Μεσα στην γιορτινη ατμοσφαιρα των ημερων,πεντε λεπτα απο τον χρονο μας ας τον διαθεσουμε για να προσφερουμε το μεγαλυτερο δωρο.Δωρο ζωης στους συνανθρωπους μας.Οχι χρηματα.ΑΙΜΑ.Ας δωσουμε αιμα.Ολοι μας σε καποια στιγμη της ζωης μας θα ερθουμε σε αυτην την θεση.Αν κανουμε μια επισκεψη σε ενα ογκολογικο παιδιατρικο τμημα ενος νοσοκομειου εκει θα καταλαβουμε και θα ξαναβρουμε τον ανθρωπο μεσα μας.Πεντε λεπτα απο τον χρονο μας,μια ολοκληρη ζωη για αλλους.ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ .

Ο ΓΙΩΡΙΚΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΤΡΕΝΟ

2009-12-12T22:43:00.002+02:00

Ο Γιωρικας και ο Κωστικας δυο καρδιακοι φιλοι καθονται στο καφενειο του χωριου.Ηρωας ο Κωστικας,γιατι πηγε απο το χωριο στην Θεσσαλονικη.-Λεει ο Γιωρικας στον Κωστικα:Πως τα καταφερες και κατεβηκες?πως δεν εχασες τον δρομο?-Θα σου πω το μυστικο,για να πας και εσυ στην Θεσσαλονικη και να μην χαθεις του λεει ο Κωστικας.Θα ακολουθησεις τις γραμμες του τρενου,αλλα καημενε μου δεν θα κατεβεις καθολου απο τις γραμμες για να μην χασεις τον δρομο.Την αλλη μερα ο Γιωρικας ολο χαρα ξεκινησε να παει στην Θεσσαλονικη.Ανεβηκε πανω στις γραμμες και τις ακολουθουσαι για να μην χαθει.Ξαφνικα ακουει το σφυριγμα του τρενου,αλλα αυτος δεν κατεβεναι πανω απο τις γραμμες με τιποτε.Χαζος ειμαι σκεφτοταναι να χασω τον δρομο?Τον παταει το τρενο στο νοσοκομειο οΓιωρικας.Μετα απο λιγες μερες γυριζει στο χωριο.Παει να τον δει ο Κωστικας στο σπιτι .Εκει που μιλουσανε ακουγεται να σφυριζει η χυτρα.Πεταγεται ο Γιωρικας την δινει μια στο πατωμα,εγινε κομματια.-Εζαντηνες Γιωρικα,ντο φτας?του λεει ο Κωστικας. -Αυτα πρεπει να τα σκοτωνεις απο μικρα.Οταν μεγαλωσουν γινονται τρενα και πατανε τον κοσμο.

ΠΑΛΙΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ

2009-12-12T03:11:00.002+02:00

Το προσωπο ακουμπισμενο στο τζαμι.Τα ματια ψαχνουν στο σκοταδι και το μυαλο χανεται και ψαχνει τις παλιες σκεψεις που γυριζαν σαν αδεσποτος παλιατσος.Μονο ο παλιατσος εχει δικαιωμα να μιλαει για μοναξια.Γυριζει ασκοπα,στις αδειες πλατειες κανει μοναχικα ταξιδια.Ζαρωνει πισω απο τα αδεια παγκακια και γελαει.Κρυβει το προσωπο με τα χερια να μην φαινονται τα δακρυα στα ματια.Σκεψεις παλιατσος.Παλιες σκεψεις κομματακια πολυχρωμα που ηταν θαμμενα στην ακρη του μυαλου.Κομματακια που ηταν η εικονα της ζωης.Τα διαλεξα.Τα γυαλισα,τα ενωσα αν και πονουν οι ενωσεις.Τις αφησα ελευθερες να φυγουν μακρια,να κανουν ταξιδια σε γαλαζια νερα.Σαν παιχνιδιαρικα δελφινια.

ΕΠΕΙΓΟΝ

2009-12-08T21:57:00.002+02:00

Επείγον: Αίμα και αιμοπετάλια για τον 5χρονο Περικλή Βενέτη. Νοσηλεύεται στο Ν. Παίδων Αγία Σοφία, στον 6ο όροφο του ΚΕΘ, τηλ. 210 2410000.

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ

2009-12-07T16:00:00.000+02:00

ΕΔΕΣΣΑ-ΛΟΥΤΡΑ ΜΠΟΖΑΡ

2009-12-06T22:09:00.000+02:00

Ο ΦΟΒΟΣ

2009-12-04T02:21:00.001+02:00

Περπατησε στην ακρογυαλια.Ερημια.Βραχια,κοφτερα χαλικια,βαθια γαλαζοπρασινα νερα και γλαροι.Τι φοβασαι?Δωσε ονομα στον φοβο σου.-Δεν εχει ονομα.Ουτε μορφη.Ενα μαυρο σεντονι που το φερνει ο αερας καταπανω μου.Προσπαθησα πολλες φορες να τον εντοπισω.Του εδινα ραντεβου να τον γνωρισω.Να δω πως ειναι.Και οσο τον εψαχνα,οσο τον προκαλουσα,τοσο γινοταν πιο απροσδιοριστος,πιο υπουλος,πιο επιθετικος.Τιποτε δεν ειναι δυσκολο.Φυγε χωρις να κοιταξεις πισω σου.Βουλωσε τα αυτια σου,κλεισε τα ματια σου και φυγε.Μονο προσεξε.Μια στιγμη να κοντοσταθεις και τελειωσες.Η φυγη ειναι ο μονος δρομος απο τον φοβο.Η φυγη ειναι ενας δρομος χωρις στροφες,παιρνεις φορα και τρεχεις.Μην ψαχνεις δεντρο για να ξεκουραστεις.Θα ειναι μια προφαση για να αφησεις τον φοβο να σε τυλιξει.Φτιαξε το δικο σου τοπιο,αυτο που σου ταιριαζει.Μην στηριζεσαι σε κανεναν.Βαλε στοχους και σηκωσε αγκυρα.Ασε την ψυχη σου να γινει χαρταετος και να κανει κοντρα με τους γλαρους.Το βλεμμα γυρναει στην θαλασσα.Γλαροι παντου.Τα κυματα εμοιαζαν με αφηνιασμενα αλογα.Ο αερας αρπαξε τον φοβο και τον ακουμπησε στα σκουρα γαλαζια κυματα.Μακρια .Κατω απο τις φτερουγες των γλαρων που ετρεχαν να ανταμωσουν τον ουρανο.

OI ΞΑΔΕΡΦΕΣ ΚΑΙ Η ΖΥΜΗ

2009-12-02T13:44:00.001+02:00

Αναμνησεις που μας κανουν να γελαμε.Πραγματα αστεια.Οπως αυτα που σκαρωσανε οι δυο ξαδερφες στην γιαγια τους.Η μια εκανε τα σχεδια και η αλλη ηταν το εκτελεστικο οργανο.Βαλανε στο ματι την ζυμη της γιαγιας τους.Η γιαγια εκανε εφταζυμα κουλουρια για να τα παει στην εκκλησια.Ολη την μερα παιδευοτανε να φτιαξει αυτην την ζυμη ηθελε τις εγγονες της κοντα της για να την βοηθησουν.Οχι ομως να βαλουνε τα χερακια τους στην ζυμη.-Ελεγε η γιαγια-Κοπανισε το κιμινο, φερτε τα δαφνοφυλλα να τα βρασουμε,τρεις φλυτσανες δαφνονερο θα χρειαστουμε κοριτσια.Μια χουφτιτσα κιμινο,μια χουφτιτσα κολιαντρο.Πιαστε το λαδι,δυο φλυτσανες,οχι γεματες,αλλες δυο ζαχαρη και γαλα.Εφτα αυγα οσα και τα θαυματα του κοσμου.Δυο φλυτσανες αλευρι,λιγο αλατακι και τωρα θα ριξουμε το προζυμι και αρχιζει το ζυμωμα.Εφτα φορες να ανεβει και εφτα φορες να ζυμωθει.Κουραστηκε η γιαγια αλλα σε λιγο θα μοσχοβολαει ο κοσμος,θα ευφρανθουν οι ουρανοι.Παω λιγο να ξεκουραστω εως οτου φουσκωσει ειπε η γιαγια.Και μεινανε οι δυο ξαδερφες και το ζυμαρι.-Φερε το ξυδι,θα τα κανουμε πιο τραγανα τα κουλουρια ειπε η μια.-Φοβαμαι ειπε η αλλη,θα μας δειρει η γιαγια.-Μην φοβασαι,θα φουσκωσουν πιο γρηγορα.Και ριξανε το ξυδι στο ζυμαρι.Ηζυμη εκατσε.Αφρισε και χυθηκε στο πατωμα.Γεμισε παντου ζυμαρι.Ερχεται η γιαγια.Μονο εγκεφαλικο που δεν επαθε.-Να ξινισει η ζυμη μου ετσι ξαφνικα?Να αφρισει?Τι επαθα η δολια?Ουτε που μπορουσε να φανταστει οτι ηταν εργο των εγγονων της.Γιαγια ειπανε και οι δυο με ενα στομα.Καποιος περασε και ματιασε την ζυμη.

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ

2009-11-30T22:35:00.005+02:00

ΟΝΕΙΡΟ ΚΑΙ ΣΚΕΨΕΙΣ

2009-11-29T21:20:00.002+02:00

Το ονειρο απλωσε το χερι στην σκεψη και ξεκινησαν το ταξιδι τους.Πανω απο την θαλασσα.Οι γλαροι ειχαν αραξει στα βραχια,λες και περιμεναν ενα σινιαλο του ηλιου να σηκωσουν το ονειρο στον ουρανο.Το ονειρο των γλαρων.Το ονειρο των βραχων.Το ονειρο των ανθρωπων,που το εμπιστευθηκαν στις φτερουγες των γλαρων.Ονειρο νοτισμενο απο την αλμυρα της θαλασσας.Ονειρο γαλαζιο.Μεσα απο το θολωμενο τζαμακι του μυαλου,η σκεψη δεν μπορουσε να διακρινει πια τιποτε.Οι γεφυρες με τον εξω κοσμο ειχαν βουλιαξει.Ειχαν καταποντιστει.Σκεψεις σαν φωτογραφιες,παιρνουν σαρκα και οστα.Φωλιαζουν στην ψυχη.Αποκτουν εξουσια και καθοριζουν πορειες.Παιζουν κρυφτο.Τρεμοσβηνουν σαν την φλογα του κεριου.Ο ανθρωπος δεν γεννηθηκε για να απολαμβανει την ευτυχια.Γεννηθηκε για να δοκιμαστει σε μια προδιαγεγραμμενη πορεια.Ονειρο και σκεψεις σβηνουν μεσα σε ενα συννεφο.Σε ενα αντιφεγγισμα μιας αστραπης.

ΔΕΛΦΙΝΙ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

2009-11-27T18:08:00.003+02:00

Ο ΚΑΠΕΤΑΝΙΟΣ

2009-11-26T17:49:00.003+02:00

Ο καπετανιος.Λιγομιλητος και σοβαρος.απομακρος με ρυτιδιασμενο προσωπο και ματια σκουρα αλλα φωτεινα απο της μνημες του.Η ζωη του βαρκα στο πελαγος,χωρις ροτα και κουπια.Με ενα γλαρο για τιμονιερη και ενα σεντουκι βοτσαλα για αποσκευες.Η θαλασσα εγραψε οτι ηθελε πανω στην ψυχη του και τωρα καθοταν και προσπαθουσε να συλλαβισει τα σημειωματα της ψυχης του.Μια βολτα στο χαμενο παραμυθι της ζωης του.Ενα ταξιδι στα οσα περασε και γνωρισε.Το παραμυθι αστραφτερο η πραγματικοτητα θολη.Το χτες χανεται στο σκοταδι.Μεσα απο τα λαθη μου γνωρισα εμενα.Ολα ειναι μοιραια στην ζωη μας.Καθε κινηση καθε σκεψη, καθε τι καινουργιο,ολα εχουν την μοιρα.Αφησε τις σκεψεις στους ανεμους για να μην γινονται τις νυχτες εφιαλτες και ερχονται στα ονειρα του.Δεν μπορει να ζησει χωρις την θαλασσα.Τωρα την βλεπει μονο απο μακρια.Ε ρχεται η βοη απο τα κυματα σαν ψιθυρος στ' αυτια του. Της στελνει χαιρετισματα με τους γλαρους. Με την καφτρα του τσιγαρου να ειναι τωρα ο μοναδικος φαρος της ζωης του και το κεφαλι σκυφτο προχωραει στο στεριανο δρομο της ζωης του.

ΤΑΞΙΔΙΑ

2009-11-23T22:34:00.001+02:00

Ελατε να ταξιδεψουμε μαζι.Μεσα απο φωτογραφιες.http://wwweliz.blogspot.com

ΟΙ ΦIΓΟΥΡΕΣ

2009-11-22T23:33:00.000+02:00

Δυο φιγουρες.Η μια απεναντι στην αλλη.Η μια με προσωπο ανεκφραστο,τα ματια αδεια που βλεπουν χωρις να κοιταζουν,τα χειλια που καποτε γελουσαν τωρα μια ισια γραμμη.Κοιταζει και δεν βλεπει την μικρη φιγουρα απεναντι της.Το μικρο χερακι απλωνεται.-Πιασε μου το χερι,παρε δυναμη απο μενα και ας ειμαι μικρη.Ασε με να φερω το φως στα ματια σου,το γελιο στα χειλια σου.Δειλα απλωνεται το χερι,να πιασει την μικρη παλαμη αλλα τραβιεται αποτομα σαν το χτυπημα της γροθιας στην κοψη του ξυραφιου.-Ακου αυτα που θα σου πω.Μαθε να ζεις την χαρα,που οταν την εχουμε δεν την καταλαβαινουμε.Την παιρνουμε σαν υποχρεωση της ζωης στο προσωπο μας λες και μας την χρωσταει.Ενω τον πονο...τον πονο τον βιωνουμε απο την κορυφη εως τα βαθυ της καρδιας μας.Η χαρα φευγει κ ερχεται κ πολλες φορες δεν αφηνει τιποτε μεσα μας.Ο πονος ομως και τι δεν μας αφηνει.Να μαθεις να ξεχωριζεις τις επιθυμιες σου απο τα θελω σου.Κουρελιασε το τιποτε.Κανωντας τα χερια της ασπιδα γυρω απο το σωμα της,καθως το φως ακολουθουσε τον ηλιο,στο λυκοφως πηρε το μοναχικο της μονοπατι αφηνοντας πισω της πατημασιες βαθιες,ραγισμα στον τοιχο που αφηνε πισω της.

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ

2009-11-20T15:22:00.001+02:00

Τα παιδια ολου του κοσμου,ψαχνουν οραμα να βρουν.
Μα κανεις δεν τους το δινει,και αυτα παραστρατουν.
Μα η ωρα που θε να ερθει,ολοι θε να εκπλαγουν.
Οτι σπειρουν θα θερισουν,και μπροστα τους θα το βρουν.
Μη νομιζουν θα γλυτωσουν,κρατος και ολοι οι αρχηγοι.
Απ την μπορα που βρονταει,θα ρθει κ η αστραπη.
Που΄στε δασκαλοι σπουδαιοι,που σαι μανα αγαπητη.
Να μορφωσεις τα παιδια σου με αγωνα και αρετη.
Ας προφτασουν οι αγγελοι,να γλυτωσουν τα παιδια.
Απο αυτην την συμφορα.

ΑΚΡΟΠΟΛΗ...ΛΟΥΣΜΕΝΗ ΣΤΟ ΝΥΧΤΕΡΙΝΟ ΦΩΣ

2009-11-17T21:10:00.001+02:00

ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΓΛΑΣΤΡΑ.

2009-11-10T21:00:00.001+02:00

Η γιαγια λατρευαι την μικρη εγγονη της.Της ειχε μεγαλη αδυναμια,γιατι ηταν το πρωτο της εγγονι.Αποφασισε εκεινο το καλοκαιρι να παρει την μικρη μαζι της να πανε διακοπες.Η γιαγια ειχε ενα ωραιο σπιτι,αλλα ενα ακομα πιο ομορφο μπαλκονι γεματο γλαστρες επανω στα γκαγκελα κρεμμασμενες. Εκεινο το πρωινο κατεβασε τις γλαστρες και με την βοηθεια της μικρης ετοιμαστηκαν να τις περιποιηθουν.Η γιαγια πηγε να παρει χωμα για τα λουλουδια.Η μικρη χαζευε τα λουλουδια.Καποια στιγμη σηκωθηκε και πηγε προς τα γκαγκελα για να δει το μερος που κρεμμονταν οι γλαστρες,απο την μεσα πλευρα ευτυχως.Μια ιδεα της ηρθε στο μυαλο.Να βαλει το κεφαλι της μεσα στην ζαρτινιερα που ηταν οι γλαστρες.Εσκυψε και εβαλε το κεφαλι της .Γυριζε γυρω γυρω εως οτου βαρεθηκε.Κανει να βγαλει το κεφαλι της,αλλα τιποτε.Ειχε σφηνωσει μεσα στην ζαρτινιερα.Κρυος ιδρωτας την ελουσε.Αρχισε να κλαιει κ να ζηταει βοηθεια.Τρεχει η γιαγια της εντρομη,κοσμος ειχε μαζευτει κατω απο το μπαλκονι.-Βοηθεια γιαγιακα, δεν βγαινει το κεφαλακι μου,καντε κατι ελεγε με κλαμματα η μικρη.Η γιαγια τα ειχε χαμενα.Ευτυχως καποιος σκεφτηκε και φωναξε εναν σιδερα.Εκοψε την ζαρτινιερα και τα καγκελα κ απελευθερωσε το ξεροκεφαλο του μικρου διαολου.

ΚΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ

2009-11-09T11:46:00.000+02:00

ΤΟ ΣΕΝΤΟΥΚΙ ΤΗΣ ΓΙΑΓΙΑΣ

2009-11-09T00:21:00.002+02:00

Ανασυρω απο το σεντουκι της γιαγιας ιστοριες,απο αλλες εποχες,αλλα ηθη κ εθιμα.Εναν αλλο τροπο ζωης.Τοσο ξενο αλλα κ τοσο ωραιο.Γιαγια,πες μου πως γνωρισες τον παππου.Το προσωπο της παιρνει ενα πονηρο υφος και ενα σκανταλιαρικο χαμογελο ανθισε στα χειλια της.Ψηλος κ λεπτος με φαρδιες πλατες,με προσωπο σοβαρο,βλεμμα ζωηρο αν και καποτε μελαγχολικο,οι κινησεις του σβελτες και η φωνη του δυνατη,αλλα κ τρυφερη σαν βελουδο.Ηταν αγαπητος σε ολο το χωριο κ παντα περιποιημενος μεσα στην στολη του κοζακου.Ενα κυριακατικο απογευμα του Μαη,εξω απο το χωριο ,στα αλωνια,γινοταν ο χορος των νεων.Τα αγορια κ τα κοριτσια ντυμενα με τα καλυτερα τους ρουχα,χορευαν ζωηρα τοπικους χορους,ενω οι πιο γεροι τους καμαρωναν.Τα ματια του παππου σταματησαν επανω σε μια λεπτη,μελαχρινη κ σοβαρη κοπελα που γελουσε με τις φιλες υης.Ο παππους εσκυψε στον φιλο του και ζητησε να μαθει ποια ειναι.Μ αρεσει αυτο το κοριτσι.Απο την αλλη μερα αρχισε να ξημερωβραδιαζεται εξω απο το σπιτι της γιαγιας.Εστειλε σε ενα μηνα τον πατερα του να την ζητησει για γυναικα του.-Ειναι μικρη ακομα του ελεγε η μανα της.-Δεν πειραζει απαντουσε.Σε παρακαλω πες το ναι,ελεγε ο παππους.Με τα πολλα καταφερε ο παππους να πεισει την μανα της κ ξεκινησε με τους γονεις του μια Κυριακη να γινουν οι αρραβωνες με τον συνηθισμενο παιχνιδιαρικο τροπο του εθιμου.Χτυπησε την πορτα κ περιμενε.-Ποιος ειναι?ρωτησε η μανα της?-Κυνηγοι!απαντησε ο παππους.-Και τι θελετε?-Μια τρυγονα πεταξε στο σπιτι σας κ κρυβετε.Ανοιξτε να την πιασουμε.-Δεν κρυβετε καμια τρυγονα εδω.-Την ειδαμε που μπηκε εδω μεσα.καπου ειναι κρυμμενη.Ανοιξε η μανα της την πορτα κ αφου τους εβαλε μεσα, τους ειπε.-Ψαξτε οσο θελετε.Τετοιο πουλι δεν υπαρχει στο σπιτι.-Για φερε τα αλλα πουλια που εχετε στο σπιτι,να δουμε μηπως ειναι αναμεσα τους η τρυγονα μας.Βγηκε η μικρη αδερφη της γιαγιας.-Οχι δεν ειναι αυτη!Ομορφη σαν την δικια μας την τρυγονα δεν ειναι.Τοτε φωναξε την γιαγια η μανα της.Αυτη ειναι η τρυγονα μας,πρεπει να μας την δωσεις.Ειναι αυτη που κυνηγουσαμε κ μας εφυγε.Εχουμε εναν αξιο αετο.Μαζι θα ζευγαρωσουν.Και τοτε αρχιζε το γλεντι.Μνημες τρυφερες,βγαλμενες απο το ξεχασμενο σεντουκι της γιαγιας.

ΤΟ ΚΕΝΟ

2009-11-07T02:25:00.001+02:00

Το τιμονι στα χερια της σανιδα σωτηριας.Οι κομποι των δαχτυλων ασπροι.Φρεναρησε αποτομα κ σταματησε.Περπατησε αργα και ασκοπα με αδειο το μυαλο.Αρχισε να παιρνει πετρες και να τις πεταει ασκοπα, μεxρι που βαρεθηκε να σημαδευει την απογνωση.Το αδειο μεσα της την καταπινε και οι κινησεις της δεν της ανηκαν.Επρεπε να κανει κατι.Αλλα γιατι αφου δεν ενιωθε τιποτε.Ηταν ηδη νεκρη.Περιεργα εγινε θεατης του εαυτου της στο κεντρο της σκηνης επαιζε εναν ρολο,καλο κακο δεν ειχε σημασια.Σημασια ειχε πως ηταν πρωταγωνιστρια ενος δραματος που δεν ειχε μαθει τα λογια κ επρεπε μονη της να βρει το τελος. Ενας θορυβος ξυπνησε το νου.Επρεπε με κατι να κουρασει το μυαλο της για να μην σκεφτεται κ ποναει.Η πραγματικοτητα ηταν παρουσα,σκληρη κ ασχημη.Επρεπε να τελειωσει μαζι της μια κ καλη.Σταχτη κ καρβουνο η ψυχη της.Ευκολα πεθαινεις αλλα δυσκολα να ζεις.

ΖΕΙΜΠΕΚΙΚΟΣ.Ο ΧΟΡΟΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ

2009-11-06T14:07:00.001+02:00

ΖΕΙΜΠΕΚΙΚΟΣ.Ο ανδρικος χορος.Το ζειμπεκικο δεν σε κανει μαγκα.Πρεπει να εισαι για να τον χορεψεις.Τα παρακατω λογια ειναι ο συμβολισμος του χορου.Σαν τελειωσε ο Διας με τους Τιτανες και τους ξαποστειλε στα Ταρταρα μια για παντα,οταν αντικρισε απο τα υψη του Ολυμπου την γη και τους ανθρωπους που περιμεναν την εκβαση της μαχης χωμενοι στις σπηλιες και στα λαγουμια, με την αγρια φωνη του αρχισε να τραγουδα.-Θα ανεβω κ θα τραγουδησω στο πιο ψηλοτερο βουνο.Και αρχισε να χορευει για πρωτη φορα στους ρυθμους που θυμοταν απο τους Κουρητες,οπως επαιζαν τις ασπιδες τους οταν ηταν μωρο.Εκει ψηλα ,στα ουρανια.Σβαρνουσε το κορμι του,και εκανε σαλτα ποτε στον Ολυμπο,ποτε στην Οσσα,ποτε στην Πινδο και ποτε στο Πηλιο.Μαζευτηκαν γυρω του οι θεοι και του χτυπουσαν παλαμακια.Βλεπαν τον Δια να σβαρναει την οικουμενη με τον λεβεντικο χορο του.Και απο τοτε με χαρες η λυπες,οι αντρες χορευουν αυτον τον ρυθμο για να ξεχναν τα ντερτια τους,να βγαζουν τα παθη τους.Ο χορος του Ελληνα.

ΤΑ ΩΜΕΓΑ

2009-11-04T23:10:00.001+02:00

Στη σκια του κεριου κλεινει τα ματια.Την πλησιαζει κ της ψιθυριζει.-Το σημερα ειναι καθορισμενο.-Και τι δεν ειναι?-Το τιποτα.-Γιατι?-Γιατι δεν εχει ωμεγα.-Δεν καταλαβαινω.-Ωμεγα εχει η φωτια,ο ενεστωτας και η ζωη,γι αυτο και σβηνουν.-Τι σημαινει αυτο?Δεν θελω να ερθεις.Δεν θα ερθω γιατι δεν θα γινει.Θα γινει γιατι το σωμα γραφεται με ωμεγα.Βοηθησε με να καταλαβω.Γινε ανορθογραφη κ γραψε το φως με ομικρον,ετσι μονο δεν θα σβησει.Οι δυσκολες στιγες της ψυχης πονανε περισσοτερο απο εκεινες της ζωης.Σε αυτες στοιβαζονται τα αληθινα βασανα,οι πετρες οι ασηκωτες.Ο ιδιος μηδενισμος την τραβηξε στον αγνωστο,δυσκολο ανηφορο.

ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ

2009-11-03T15:19:00.001+02:00

Σαν δεντρο ολοφωτο ειναι

τα ονειρα σου,καθε του μπαλα ενας καημος,καθε παιχνιδι κ χαρα σου.Καθε του μπαλα κ ενα ονειρο που φοβασαι μη σου σπασει.Κ οπως απλωνεις δειλα το χερι σου,μια μπαλα ολοχρυση πεφτει κ σπαει.Γιατι?Δυο δακρυα κυλησανε απο τα ματια σου,κλαις το πρωτο σου ονειρο που εγινε κομματια.Μα παλι ενα χαμογελο ανθεισαι στα χειλια σου.Το δεντρο ακομα ειναι γεματο απο ονειρα κ στολιδια.

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΠΑΡΤΥ

2009-11-01T21:49:00.001+02:00

To πρωτο μου παρτυ.Αρχιζουν οι ετοιμασιες απο νωρις.Ανοιξα την ντουλαπα.Αδειες οι κρεμαστρες.Τα ρουχα ανακατα,ριγμενα επανω στην καρεκλα.Ενταξει το εχω το ελαττωμα οτι βγαζω να το πεταω στην καρεκλα.Καλα ολα αυτα αλλα εγω τωρα στο πρωτο παρτυ ,τι φωραω?Το βρηκα!Το μπλε σακακι,την κοκκινη φουστιτσα κ το ριγε ναυτικο μπλουζακι.Κ το κοκκινο μπερεδακι,σαν γαλλιδακι θα ειμαι.Επιχειριση σιδερο.Σιδερωστρα,σιδερο,αγκαλια τα ρουχα κ αρχιζουμε.Το τηλεφωνο χτυπαει σαν δαιμονισμενο.Τρεχω ,μπερδευομαι στο καλωδιο,παει κατω η σιδερωστρα κ το σιδερο.Η ξαδερφη στο τηλεφωνο.Σε μιση ωρα περναω να σε παρω,να εισαι ετοιμη.-Καλα,φιλακια.Φιλακια?Κατι μυριζει!Χριστε μου,το σακκακι κ η φουστα.Καταστροφη!Δεν πρεπει να κλαψω,θα ξεβαξει το ριμελ.Τωρα τι κανω?Αυτην τη σκηνη δεν χρειαζεται να τη φωτογραφισω.Θα μεινει μεσα μου για παντα χαραγμενη¨σιδερωστρα,σιδερο,τα καμμενα ρουχα κ εγω,ολοι στο πατωμα.Στην αγκαλια μου ανθρακες οι θησαυροι μου.Τωρα τι γινεται? Να πω οτι εχω πονοδοντο?Κ να χασω το πρωτο μου παρτυ?Το βρηκα.Σιφουνας αρπαζω το παντελονι κ το βαζω μεσα στις μποτες σαν ιππεας.Ετοιμη για το πρωτο παρτυ.Το σακκακι κ η φουστα με κοιταζουν καρβουνιασμενα απο το πατωμα.Τους κλεινω το ματι.

ΠΡΕΠΕΙ Κ ΓΟΥΣΤΑΡΩ

2009-10-31T22:58:00.001+02:00

Hσυχια.Το βλεμμα χανεται στο γαλαζιο της θαλασσα σας.Δυνατο σοκ.Βλεπει τη ζωη να περνα μπροστα απο τα ματια της σαν κινηματογραφικη ταινια.Ζει ξανα,αντιμετωπιζει με το ματι του θεατη,τα ονειρα,τις αγωνιες,τις ελπιδες κ τις απογοητευσεις της.Ξαναζει στιγμες απολυτης ευτυχιας, που σταματα να ζει το σημερα,που η ψυχη της αιμορραγει κ η καρδια της γινεται κομματια,στιγμες που νομιζει οτι χανεται αλλα συνεχιζει να ζει,στιγμες γεματες βασανιστικα ερωτηματικα.Ποναει,αρνειται ομως να συμβιβαστει.Ο πονος ειναι η γνωση του εαυτου σου.Γυριζει το βλεμμα κ ειναι απεναντι της.Το ιδιο πετρινο προσωπο.-Εσυ εισαι?-Εγω ειμαι.-Η φωνη της συνειδησης σου.Ο εαυτος σου.-Γιατι δεν μιλουσες νωριτερα?που ησουν?Ετσι νομιζεις?Παντα σου μιλαω κ παντα ειμαι μεσα σου.Αλλα πολλες φορες χαθηκες στους ηχους κ τους θορυβους γυρω σου.Παλεψε μην τα παρατας.Παλι σιωπη.Παλι εφυγες.Θελω να ξαναγινω το ατιθασο παιδι που υπηρχε.Να παιξω,να γελασω.Να το ξαναγνωρισω.Να το κρατησω ξανα απο το χερι.Θα μπορεσω?Στην λεαινα που μεγαλωσε με τα πρεπει κ αντιμετωπιζει τα γουσταρω.

ΘΑ ΤΟ ΟΔΗΓΗΣΩ.

2009-10-30T20:46:00.002+02:00

Το χαζευαι στην αυλη του σπιτιου τους.Οταν την ανεβαζε ο πατερας της κ την πηγαινε βολτα ενιωθε σαν βασιλισσα.Το γυροφερναι κ μια σκεψη της ηρθε στο μυαλο.Θα το οδηγουσε.Ελα ομως που ηταν 12 χρονων κ δεν εφταναν τα ποδια της στο πενταλ.Σκεφτοταν τι να κανει.Μια ιδεα της ηρθε.Τα ψηλα παπουτσια της μαμας της,που αν κ θα ηταν μεγαλα θα ταγεμιζε με χαρτια κ θα ηταν ολα ενταξει.Σαν τον κλεφτη μπηκε στο σπιτι,πατωντας στις μυτες πηρε τα ψηλοτακουνα παπουτσια,χαρτια δεν βρηκε,αλλα υπηρχε το βαμβακι κ τα κλειδια του τρακτερ.Φορωντας τις γοβες που τις ηταν σαν βαρκες,ανεβηκε επανω κ το εβαλε μπρος.Δεν μπορουσε να βαλει ταχυτητα.Τα ποδαρακια της αν κ φορουσε ψηλα τακουνια δεν εφταναν στο πενταλ.Φυγανε τα παπουτσια απο τα ποδια της.Εσκυψε κ ξαφνικα η μπλουζα της πιαστηκε στον λεβιε των ταχυτητων κ κρεμμαστηκε εκει.Κρυος ιδρωτας την ελουσε.Το τρακτερ δουλευε.Ακουστηκε η αλλαφιασμενη φωνη του πατερα της.Ο ανθρωπος ακουγε να δουλευει το τρακτερ,αλλα επανω κανενας.Ανεβηκε να δει τι συμβαινει κ του ηρθε νταμπλας.Γυρνωντας η πιτσιρικα του λεει.Τι με κοιτας?ηθελα να παω βολτα.Η συνεχεια?Αφουτην κατεβασε χανωντας ο ανθρωπος χρονια απο την ζωη του εφαγε το ξυλο της χρονιας της.

ΜΕΡΙΚΑ ΥΠΕΡΟΧΑ ΒΙΒΛΙΑ

2009-10-28T15:30:00.003+02:00

NOΣΤΑΛΓΙΑ

2009-10-27T23:38:00.000+02:00

ΟΛΕΣ ΤΟΥΣ

2009-10-27T14:09:00.048+02:00

Oλες για μενα εχουν μια ξεχωριστη θεση.Δεν θα πω τα ονοματα τους,οταν διαβασουν θα καταλαβουν.Μαγειρευεις κ προσπαθεις να γλυκανεις τις δυσκολες στιγμες μου ολη την μερα,βλεπω μεσα απο το θολο τοπιο μου να βγαινει ο ηλιος,ξεχνιεμαι μεσα απο τις φωτογραφιες σου μεσα απο το στουντιο σου,ταδε εφη τα λογια σου βαλσαμο για μενα,ξαναγινομαι μανα, γυναικα,μεσα απο την ηρεμια των νερων τις λιμνης σου γαληνευω,γινομαι χαδιαρα γατα,ξεχνιεμαι απο τις ταινιες σου,φοραω ψηλοτακουνες γοβες,τραγουδαω τα ιταλικα σου τραγουδια,βλεπω τα παιχνιδια με την τιγρη κ η τελευταια με τα υπεροχα λογια ψυχης.Ειστε ολες μοναδικες.

Ο ΜΑΝΔΥΑΣ ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ

2009-10-25T19:23:00.003+02:00

Με τον μανδυα της μοναξιας,περπατας.Η μονη σου συντροφια,να προσπαθει να σου ζεστανει την παγωμενη σου καρδια.Σε τυλιγει κ θελει να σε προστατεψει απο τα χτυπηματα.Στα χερια σου κανεις θρυψαλα το ποτηρι με τα φαρμακια που πινεις.Η σκοτεινη νυχτα σε καταπινει,με μονο φαρο την καφτρα του τσιγαρου που εχεις στα χειλια. Ομανδυας της μοναξιας κ εσυ γινατε ενα κ περπατατε μαζι το μονοπατι της ζωης.Η σκεψεις σας ακολουθουν κ θελουν να μαθουν το γιατι.Ο μανδυας της μοναξιας σε τυλιγει κ σε αγκαλιαζει σφιχτα,δεν αφηνει κανεναν να σε πλησιασει,να σε πληγωσει,να σου κανει κακο.Γινατε Ενα.

MNHMEΣ

2009-10-24T22:32:00.002+03:00

-Γιαγια,θα μου πεις μια ιστορια?Τα ματια της γιαγιας φωτιστικαν,το προσωπο της ελαμψε.Ανοιξε το σεντουκι που ειχε φυλαγμενες της μνημες της κ αρχισε.-Πουλιμ ,οταν πηραμε τον δρομο της φυγης ειχαμε ενα καρο,μεγαλο μακρυ κ γερο,οπου ηταν ζεμενα τεσσερα αλογα.Πισω ειχαμε βαλει τα βαρελακια με τον γκαβουρμα,τα τσουβαλια με τα ψωμια κ τα αλλα τροφιμα κ τα εφοδια.Η μερα ηταν κρυα κ στον ουρανο βαρια συννεφα.Ακομα κ ο Θεος μας κατατρεχει.Στην κολαση πηγαιναμε.Αφηναμε το σπιτι μας για παντα.Ενα μεγαλο καραβανι απο προσφυγες ξεκινουσε.Οι χωρικοι εφευγαν αφηνοντας πισω τους ανοιχτες τις πορτες των σπιτιων τους.Μερικοι σταματουσαν και φιλουσαν τη γη.Το χωριο αδειαζε.Ξαφνικα μια δυνατη μπορα ,αστραπες κ βροντες,χοντρη βροχη επεφτε απο τον σκοτεινιασμενο ουρανο.Σκεπασε ,σαν να μην υπηρχε ποτε το χωριο καπου στα βαθη του Καυκασου.Τα πανυψηλα βουνα,χαμενα στα συννεφα ,δεν φαινονταν καθολου.Αδειαζαν τα ελληνικα χωρια κ οι ανθρωποι τους,σαν μυρμηγκια ,στον υγρο κ αφιλοξενο δρομο της ξενιτιας.Τα νερα ετρεχαν στους ερημους δρομους σαν τα δακρυα που πλημμυριζαν τα ματια των ανθρωπων.Μνημες απο το σεντουκι της γιαγιας

ΤΑ ΣΗΜΑΔΙΑ

2009-10-23T17:09:00.005+03:00

Μια γροθια στο τζαμι.Το αιμα πλημμυριζει το πατωμα.Δεν νοιωθει τον πονο.Ακουει μονο την κραυγη.Αφησε με εδω να πεθανω.Ανοιγει την πορτα και τρεχει να τον παρει αγκαλια.Εδω ειμαι,κοντα σου.Την κοιταζει ,βλεπει τα αιματα σταχερια.Σε παρακαλω ασε με εδω.-Δεν γινεται.Τι να κανω,πως να σε βοηθησω?-Δεν μπορεις.Τα χερια αγκαλιαζουν το πονεμενο του κορμι.Θελουν να του δωσουν δυναμη,να να του πει λογια παρηγοριας,να παρει τον πονο απο το κορμι του.Χαιδευει το αγαπημενο του προσωπο.Τα σημαδια απο τα χερια θα κλεισουν.Τα σημαδια στην καρδια ειναι βαθια και δεν κλεινουν ποτε.

ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΕ ΚΑΡΔΙΑ ΑΘΩΑ

2009-10-22T18:38:00.002+03:00

Υπαρχουν ανθρωποι με αθωα καρδια?Ναι υπαρχουν.Και ειναι ανθρωποι ζεστοι γεματο αγαπη γιαυτους που ξερουν οτι τους δεχονται ετσι οπως ειναι.Θελουν κοντα τους αυτους που αγαπουν,τρεχουν να κουρνιασουν στη αγκαλια τους.Δειχνουν την αγαπη τους με τον δικο τους ξεχωριστο αθωο κ πολλες φορες αστειο τροπο.Τους τραβανε απο το χερι για να τους ταισει,να παιξει μαζι τους,να τους περιποιηθει.Ειναι τοσο αθωοι με τις απλες απαιτησεις που εχουν.Αν τους δουμε εξω θα τους κοιταξουμε με Οικτο.Ποσο λαθος κανουμε.Ειναι οι ανθρωποι με το συνδρομο ΝΤΑΟΥΝ.Τοσο αθωοι,αλλα κ τοσο Υπεροχοι.

ΠΥΡΡΙΧΙΟΣ ΧΟΡΟΣ

2009-10-22T00:12:00.000+03:00

Tρεμοπαιζουν οι ωμοι,τα ματια κλεινουν,τα χερια σηκωνονται ψηλα κ αρχιζει ο χορος σε μεθυστικη εκσταση.Τα βηματα γινονται ολο κ πιο γρηγορα,κοφτα κ βιαια.Δονειται κ τιναζεται θαρρεις αστραπες κ βροντες διασχιζουν το κορμι.Γυροφερνει το κεφαλι ρυθμικα,οπως οι δερβισηδες.Χορευει σε σκοπους πυρριχιους,σηκωνει το προσωπο ψηλα,σαν να ακουγονται μουσικες απο ουρανιους λυραρηδες κ καποιες φορες βγαινουν κραυγες δυνατες.Ξαφνικα τα χερια κατεβαινουν κατω,σαν σπαθια.Ανοιγουν τα ματια κ χανονται μακρια.Ξανασηκωνονται τα χερια προς τον ουρανο με ορμη,μετεωριζε τα ποδια εναλλαξ,με ζωηρα αλματα,οι χτυποι των ποδιων γινονται πιο εντονοι,με δυνατους γδουπους.Βγαινει μεσα απο ενα ονειρο σε ενα χορο θεικο.Παταει στη γη κ παταει το θανατο.Απλωνει τα χερια ψηλα κ αγγιζει την αθανασια.Χορευει τον ΠΥΡΡΙΧΙΟ.

ΤΑ ΦΥΤΕΜΕΝΑ ΚΟΤΟΠΟΥΛΑΚΙΑ

2009-10-20T21:31:00.000+03:00

Τα φυτεμενα κοτοπουλακια.Σε ενα χωριο πριν πολλα χρονια,μια πιτσιρικα σκετος διαολος καθοταν και εβλεπε στην αυλη του σπιτιου της τα κοτοπουλακια να τρεχουν στην αυλη.Μια φαεινη ιδεα της ηρθε στο μυαλο.Να φυτεψει τα κοτοπουλακια.Πηρε ενα φτυαρι κ αρχισε να ανοιγει τρυπες στην αυλη.Εστησε καρτερη στα αμεριμνα κοτοπουλακια κ τα επιασε.Με πολυ μεγαλη προσοχη αρχισε να φυτευει τα κοτοπουλακια.Αφου τελειωσε το φυτεμα πηρε ενα κουβαδακι κ αρχισε να τα ποτιζει.Ηρθε τρεχοντας ο πατερας της κ του ηθε το σοκ της ζωης του.Τι κανεις εδω την ρωταει?Κ ολο υφος δεκα καρδηναλλιων απαντα ο μικρος διαολος.Εσυ πως ποτιζεις τα λουλουδια για να μεγαλωσουν?εγω ποτιζω τα κοτοπουλακια για να μεγαλωσουν πιο γρηγορα.

ΘΕΟΣ ΑΝ ΕΙΝΑΙ

2009-10-20T17:18:00.000+03:00

ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ ΤΟ ΦΟΡΤΗΓΟ

2009-10-19T18:03:00.001+03:00

Ενα πακετο τσιγαρα,ενα τασακι γεματο αποτσιγαρα κ βλεμα χαμενο στο πουθενα.Η ψυχη αδεια απο συναισθηματα.Σκεψεις τρεβιλιζουν το μυαλο πολλες.Αγνωστη μεταξυ αγνωστων,μονη αναμεσα σε πολλους.Δρομος σκοτεινος η ζωη του καθενος ακουγεται απο καπου.Δεν εχω πια καιρο,η ψυχη μου ειναι παρεισακτη,της μοναξιας το φορτηγο ερχεται ολοταχως σε μενα.Ειναι πολλα αλλα δεν φτανουν οι λεξεις,τοσα πολλα σαν κυμματα σε βραχο.Χαμογελο πικρο σαν την νικοτινη στο στομμα.Σσσ...μην το ψαχνεις αλλο πια.Ηρθε της μοναξιας το φορτηγο.

O TAΞΙΔΕΥΤΗΣ

2009-10-17T01:16:00.000+03:00

Δυο τριανταφυλλα θλιμμενα,χαρισμενα στον φιλο μου τον ταξιδευτη.Μνημες γεματες απο εκεινον.Μια καρδια μεσα στην λασπη,ενα παγωμενο χαμογελο στο στομα,χειλια ξεραμενα .Δρομος σκοτεινος η ζωη του,επανω σε μια μηχανη να τρεχει σαν τον ανεμο.Ενα φορτηγο χωρις φρενα μια βροχερη νυχτα,εκοψε την ζωη.Εκοψε της μνημες του κ χαθηκε.Δυο τριανταφυλλα θλιμμενα για τον ταξιδευτη.

MATIA MEΣΑ ΑΠΟ ΜΙΑ ΦΩΤΑΓΡΑΦΙΑ

2009-10-14T16:00:00.003+03:00

Mεσα απο την φωτογραφια με κοιτας.Τωρα που σε χρειαζομαι δεν εισαι εδω.Πως να σου απλωσω το χερι να παρω δυναμη?Με κοιτας σαν την τελευταια φορα που δεν μπορουσες να μου μιλησεις,πριν φυγεις.Τοτε που στα ματια σου καθρεπτιζοταν ολη η λυπη που θα φυγεις κ δεν θα μπορουσες να εισαι κοντα μου.Μου επιασες το χερι για να μου δωσεις κουραγιο.Ανοιξες την αγκαλια σου κ με εσφιξες αδυναμα.Σκουπισες τα δακρυα που ετρεχαν.Ηθελες να φυγεις γιατι ηξερες που θα πας.Ετσι μου εγραψες με τρεμμαμενα χερια.Κ τωρα ανοιγω το κιτρινιασμενο φυλλο χαρτιου κ το διαβαζω.Σηκωνω τα ματια στην φωτογραφια σου κ σε κοιταω.Θα ερθω κοντα σου να σου μιλησω.Αλλα δεν μπορω να σου απλωσω το χερι για να παρω δυναμη.Ουτε θα ακουσω πουθενα να μου μιλας. Εφυγες αλλα ερχεσαι στα ονειρα μου,εκει που οταν ξυπναω δεν σε βρισκωκ οταν πιανω τα χερια μου ειναι παγωμενα χωρις την δικια σου ζεστασια.Μεσα απο μια φωτογραφια μονο με κοιτας.