Βοριάς,βαρδάρης δυνατός.Βιαστικοί οι περαστικοί.Τσιμισκή με Καρόλου Ντήλ σε κάθε μια απο τις τέσσερις γωνιές και απο ένας κουλουρτζής.Τσιμισκή με Αγιας Σοφίας ένας καστανάς ψήνει κάστανα και μοσχοβολάει ο τόπος.Ζεσταίνει τα χέρια του στη χόβολη.Πλατεία Αριστοτέλους...Λατρεμένη πλατεία και πάντα γυρνάω σ αυτήν.Ότι και να κάνω,όπου και να σεργιανίσω,πάντα καταλήγω εδώ.Το βήμα μου αλλάζει ρυθμό,καθυστερεί,ακινητοποιείται.Ουρανός και θάλασσα στο βάθος.Ο ήλιος γέρνει και βάφει τα πάντα σε βαθύ κόκκινο χρώμα. Όλα σε τέμπο κόκινο...
Το φετεινό φθινόπωρο αποδεικνύεται μια από τις πιο θερμές περιόδους της Νεότερης Ελληνικής Ιστορίας.Αναστάτωση από χαμένα κεκτημένα δικαιώματα,αλλά και ένα κράτος που τόσα χρόνια έχανε τον καιρό του χτυπώντας μας την πλάτη,με ψηφοθηρικές πρακτικές ,σε λογικές<<ας κοροϊδέψουμε τους κουτόφραγκους και τέλος σε εύκολες και ευκαιριακές λύσεις.Οι πολίτες πάντα αποδέχονταν <<τον άρτον και τα θεάματα>>που τους πετούσαν σαν ξεροκόμματο οι κυβερνήτες τους,ξεχνούσαν τις σκανδαλίζουσες οσμές και βολευόντουσαν σε λογικές <<ας μη γίνει τίποτα,αφού σήμερα περνάμε καλά,για αύριο έχει ο Μεγαλοδύναμος>>.Και πάντα για όλα έφταιγαν οι κακοί Αμερικάνοι,τα συγκροτήματα και οι εργολάβοι,οι προμηθευτές που έκλεβαν και στο κάπου βάθος πάντα η<<κατσίκα του γείτονα>>.Πέρυσι,αφού πια όλες οι οσμές που προηγήθηκαν μας έγιναν οικείες,φέραμε στα πράγματα τους <<προηγούμενους>>που έγιναν αμέσως μελλοντικοί αλλά πιο ώριμοι,με ελπίδες για αλλαγή.Βάλαμε καινούργιους και νέους ανθρώπους και θρονιαστήκαμε περιμένοντας να δρέψουμε ότι δεν καταφέραμε τα προηγούμενα χρόνια,τότε που δεν μας άφηναν τα βαρίδια των ίδιων <<προηγούμενων>>να ορθοποδήσουμε.Ήρθε όμως ο χειμώνας και ξεκίνησαν τα ταρακουνήματα και οι κατραπακιές.Από που να ξεκινήσουμε και που να καταλήξουμε.Είναι μια δύσκολη στιγμή και για το σύστημα και για τους υπηρετούντες σ αυτό,γιατί δεν είδαν κατάματα την αλήθεια.κάποιος έπρεπε και πρέπει να βάλει ένα λιθαράκι γι αυτόν το δύσμοιρο λαό,που τόσα χρόνια περίμενε και περιμένεικαι βλέπει μόνο τον πάτο του βαρελιού και ακόμα πιο κάτω.Στην Ελλάδα δε βιώνουμε ακόμη την κρίση,έντονα γιατί είναι όλα διαλυμένα,το τραπεζικό σύστημα ασύδοτο και μία περιφερειακή παραοικονομία σε όλα τα επίπεδα.Κάποια στιγμή όμως θα φτάσουμε σε ακόμη μεγαλύτερη εξαθλίωση και τότε δε θα φτάνουν <<ο άρτος και τα θεάματα>>,που μας ταϊζουν τόσα χρόνια,θα χρειάζονται πολύ περισσότερα ψυχικά αποθέματα για να ξεπεράσουμε τις τελευταίες μέρες της Πομπηίας....
Σέ κάποια στιγμή της ζωής μου της έδωσα ένα όνομα.Σημάδια,παιχνίδια της μοίρας και ένας σκληρός αγώνας για συμφιλίωση με τα λάθη μου και τα λάθη των άλλων.Την βρήκα μπροστά μου θαμπή φιγούρα.Μαζί της ταξίδεψα σε χαρές και λύπες.Έκλαψα με πόνο και παράπονο.Έγινε το δικό μου λιμάνι.Φώς στο σκοτάδι μου.Κομμάτια της ζωής μου που προσπαθώ να κολλήσω ξανά.Όρκοι...ακάλυπτες επιταγές.Ταξίδι στα χωρίς.Μοιάζουνε με γέφυρες που ενώνουν την μνήμη με την λήθη.Αποφεύγω την μνήμη.Αλλά δέν τα καταφέρνω.Είναι καλό ή κακό να θυμάσαι?Δεν ξέρω.Όταν θυμάμαι ζω σε ερημιές.Βρίσκω τον δικό μου ουρανό,την δική μου λύτρωση μέσα από την λήθη...
Αναρτήσεις
-
