Ευχαριστούμε για την επίσκεψη!!!

Δευτέρα 20 Δεκεμβρίου 2010

ONΕΙΡΕΥΟΜΑΙ.....

Σάββατο 25 Σεπτεμβρίου 2010

ΑΓΝΩΣΤΑ ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ...

Δευτέρα 6 Σεπτεμβρίου 2010

ΛΗΘΗ.......

Σέ κάποια στιγμή της ζωής μου της έδωσα ένα όνομα.Σημάδια,παιχνίδια της μοίρας και ένας σκληρός αγώνας για συμφιλίωση με τα λάθη μου και τα λάθη των άλλων.Την βρήκα μπροστά μου θαμπή φιγούρα.Μαζί της ταξίδεψα σε χαρές και λύπες.Έκλαψα με πόνο και παράπονο.Έγινε το δικό μου λιμάνι.Φώς στο σκοτάδι μου.Κομμάτια της ζωής μου που προσπαθώ να κολλήσω ξανά.Όρκοι...ακάλυπτες επιταγές.Ταξίδι στα χωρίς.Μοιάζουνε με γέφυρες που ενώνουν την μνήμη με την λήθη.Αποφεύγω την μνήμη.Αλλά δέν τα καταφέρνω.Είναι καλό ή κακό να θυμάσαι?Δεν ξέρω.Όταν θυμάμαι ζω σε ερημιές.Βρίσκω τον δικό μου ουρανό,την δική μου λύτρωση μέσα από την λήθη...

Τετάρτη 28 Ιουλίου 2010

Μια φορά,λέει,εκεί πάνω στον ουρανό,ο Θεός κάλεσε τους ιδρυτές των θρησκειών και τους είπε να καθίσουν και να συσκεφθούν,γιατί δεν ήταν κατάσταση αυτή που δημιουργήθηκε ανάμεσα στους ανθρώπους και συνεχίζονταν τόσα χρόνια μετά την επίσκεψή τους στη γη.Κάθισαν όλοι γύρω από ένα τραπέζι κι άρχισαν να συζητούν και ν΄αναρωτιούνται τι πήγε στραβά και γιατί οι άνθρωποι δεν μπορούν να μονιάσουν.Η συζήτηση άναψε κι ο καθένας προσπαθούσε να ρίξει το φταίξιμο στον άλλο για το κακό.''Εσύ φταις''είπε ο Χριστός στον Μωάμεθ.''Πήγες και τους είπες να διαδίδουν τη θρησκεία σου δια πυρός και σιδήρου.'' ''Κορόιδο είμαι?''του απάντησε εκείνος.''Αφού πήγες  εσύ και είπες  στους δικούς σου όταν τους κτυπήσουν στο ένα μάγουλο,να στρέψουν και το άλλο,γιατί να μην το εκμεταλλευτώ?Και όλα θα πήγαιναν καλά,αν οι δικοί σου τηρούσαν το νόμο που τους  έθεσες όπως  έκαναν οι δικοί μου.Αντί όμως να γυρίσουν και το άλλο μάγουλο στους οπαδούς μου,άρχισαν να εισάγουν εξαιρέσεις.Όταν είναι για την πατρίδα,λέει,δεν ισχύει η αρετή της ανεξικακίας και της αγάπης,όταν είναι για την θρησκεία,το ίδιο,και ένα σωρό άλλα,με αποτέλεσμα να κτυπάνε τους δικούς μου αλύπητα.''Δηλαδή τι ήθελες,να κάτσουν να τις τρώνε?'' ''Αυτό δεν τους είπες?''Ο Βούδας έμενε στην αταραξία του να τους παρακολουθεί.Επενέβη όμως ο Ζαρατούστρα.''Χωρίς παρεξήγηση''τους είπε,τα κάνατε θάλασσα και οι δυο.Ο ένας έπιασε την μια άκρη και ο άλλος την άλλη.Και έτσι όπως έγιναν τα πράγματα,δε βλέπω άλλη λύση παρά να ξανακατεβείτε  στην γη να πάτε να βρείτε ο καθένας τους δικούς του,να συζητήσετε μαζί τους και να βρείτε μια μέση λύση,αλλιώς  έτσι  θα τρώγονται.Η ιδέα τους άρεσε και στράφηκαν στον Θεό να του ζητήσουν την άδεια.Και τότε Εκείνος,καθώς ήταν βυθισμένος στο μέλλον και παρακολουθούσε,τους έδειξε με το  δάχτυλο το χρόνο.Εκείνοι κοίταξαν και είδαν ο ένας τον εαυτό του στην ηλεκτρική καρέκλα και ο άλλος στο θάλαμο αερίων.''Αν νομίζετε πως θα το αντέξετε αυτό,εμπρός,τραβάτε''τους είπε ο Θεός.Ο διάολος,που παρακολουθούσε τη σκηνή από μακριά,τους είδε να κομπιάζουν.Γέλασε ευχαριστημένος και βούτηξε προς τα κάτω.''Έτσι μπράβο''μουρμούρισε,καθίστε εκεί που βρίσκεστε.Αν ήσαστε άξιοι,θα τα καταφέρνατε,απο την πρώτη φορά.Τώρα είναι η σειρά μου.''

Δευτέρα 12 Ιουλίου 2010

Κουτοπόνηρα και  άκρως επικίνδυνα πολλοί οδηγοί καταπατούν την λωρίδα έκτακτης ανάγκης,αδιαφορώντας για τις συνέπειες που μπορεί να προκαλέσουν.Παρά το γεγονός ότι ο ΚΟΚ ξεκαθαρίζει τι ισχύει στις λωρίδες έκτακτης ανάγκης,κάποιοι,δυστυχώς εξακολουθούν να οδηγούν επιδεικνύοντας μια αντικοινωνική συμπεριφορά.Σε λωρίδα που είναι για ασθενοφόρα,πυροσβεστικά και για όποιους αντιμετωπίζουν πρόβλημα.Πολλοί κουτοπόνηρα και με τσαμπουκά αποφασίζουν ότι τους ανήκει.Παραβιάζουν συστηματικά περιφρονώντας κάθε όριο ανάγκης.Απόγευμα Κυριακής,επιστροφή απο Χαλκιδική για Θεσσαλονίκη,η λωρίδα έκτακτης ανάγκης ,λύση στους πονηρούς και τους μάγκες ,προσπεράσματα απο δεξιά κάνοντας επικίνδυνη την κατάσταση.Οδηγοί που εξακολουθούν να μην σέβονται την αξία της ανθρώπινης ζωής.Ας αφήσουν ελεύθερη την λωρίδα έκτακτης ανάγκης.Ελεύθερη απο άσχετους και κουτοπόνηρους...

Τετάρτη 19 Μαΐου 2010

ΛΥΣΕΙΣ....

Λύσεις που έψαχνε να βρεί.Σαν ένα ταξίδι μακρινό που έψαχνε το τέλος του δρόμου μέσα στο όνειρο.Αλήθεια και μυστικό η σιωπή που τύλιγε απο παντού.Λύσεις,ένα ραντεβού που είχε καθορίσει μόνη της. Διστακτικά βήματα σ αυτά που η ζωή σε παρασέρνει και αφήνεσαι μέχρι να φτάσεις κοντά τους.Αφήνει πίσω της κομμάτια που τόσο την σημαδέψανε,αλλά σπάνια γυρνάει την μνήμη της να τα ψάξει.Ίσως πάλι,γιατί τα καινούρια έχουν άλλη γοητεία,μια άλλη ελπίδα οτι τα πράγματα θα γίνουν καλύτερα.Είναι η ώρα που όλα γίνονται σκιές και χάνονται στο βάθος χωρίς να ξεχωρίζει ποιος και που πηγαίνει,ποια πόρτα ανοίγει και ποια κλείνει.Λύσεις που τις έμαθε σαν τον εαυτό της,τις γεύτηκε μέσα απο τα δάκρυά της.Λύσεις,για να βάλει τα θεμέλια του αύριο.Λύσεις, που προσπαθούν να γίνουν ανάσες ελπίδας...

Τετάρτη 12 Μαΐου 2010

ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ...

Πέμπτη 6 Μαΐου 2010

EYTYXIA...

Κυριακή 18 Απριλίου 2010

ΤΑΞΙΔΙΩΤΙΣΣΑ....

Παρασκευή 16 Απριλίου 2010

ΤΟ ΕΙΔΩΛΟ...

Μέσα απο τον καθρέπτη την κοίταζε.Μια ζωή λουσμένη στο φώς,αλλα στην ουσία θεοσκότεινη.Άλλοτε λαμπερή,διασκεδαστική,τρυφερή και σκληρή,ντόμπρα και ύπουλη,αισθησιακή και άλλοτε απόμακρη.Ανάλογα με τα κέφια της.Γεγονότα που είχαν ορίσει άλλοι.Πολλές φορές σκληρά, καταδικαστικά.Σαν να τα δίκαζε ένας αμείλικτος δικαστής που καταδίκαζε κάποιον που ήταν αθώος.Τήν έβλεπε να βάζει στόχους και όχι να κάνει όνειρα.Μπορεί να φαίνεται το ίδιο,αλλά δεν είναι.Εκείνοι που κάνουν όνειρα πετάνε λίγο στα σύννεφα,εκείνοι που βάζουν στόχους πατάνε σταθερά στην γή και δεν μπορούν να αφήσουν τα όνειρα να τους παρασύρουν.Δεν άφησε τα αόρατα νήματα να την δέσουν και να την τραβήξουν στα όνειρα.Έγινε σκληρή,έκρυψε βαθιά μέσα της την τρυφερότητα.Έριξε βάλσαμο για να επουλώσει τις πληγές.Άρχισε να βάζει μακιγιάζ στο είδωλο.Κάθε μολυβιά που τραβούσε,βοηθούσε να αποκοπεί από το παρελθόν και να φορέσει ψυχή στο παρόν.  

Παρασκευή 9 Απριλίου 2010

ΑΡΩΜΑΤΑ...

Έρχονταν απο παντού,σαν ξεχασμένες σκιές.Έγινε ο συλλέκτης των αρωμάτων που έκρυβε μέσα της.Νοσταλγίες που επιστρέφουν τα μεσάνυχτα,χωρίς φώτα.Έγιναν χνάρια στην άμμο.Γλυκό ξύπνημα των αισθήσεων.Λατρεμένα περιγράμματα προσώπων που χάθηκαν απο την ζωή και ξαναέρχονταν σαν το φώς των κεριών που τρεμοσβήνει.Καυτή ανάσα που σημαδεύει ανεξίτηλα.Αρώματα ανεπαίσθητα,ονειρικά που μεθούν την σκοτεινή νύχτα.Τυλίγουν σαν ορμητική θάλασσα.Σαν κύματα σηκώθηκαν ψηλά και άρχισαν το δικό τους ταξίδι.

Παρασκευή 26 Μαρτίου 2010

Ο ΜΟΝΑΧΙΚΟΣ ΜΟΥ ΦΙΛΟΣ

'Aργησα να έρθω,αλλά πάντα είσαι εκεί και με περιμένεις.Θεατής της ζωής,μοναχικός,με πρόσωπο που το βαθαίνουν οι ρυτίδες.Μόνο τα μάτια σου δεν γέρασαν ποτέ.Γαλανά και λαμπερά έμειναν πάντα νεανικά και ονειροπόλα.Μέσα  σε αυτά τα γαλανά μάτια,έκλεινες όλα σου τα αισθήματα.Οι ιστορίες σου αστείρευτη δύναμη ζωντάνιας και κουράγιου.Γνώστης των μοναχικών δρόμων της καρδιάς,έβλεπες μέσα από τον πόνο,την ερημιά,την παραίτηση.Μέσα στα χρόνια της μοναξιάς σου,βρήκες τρόπους να προστατεύεις την καρδιά σου.Κανείς,μου έλεγες δεν μπορεί να σε κάνει να νοιώσεις ενοχές.Μπορεί να προσπαθήσει,αλλά μόνο εμείς είμαστε υπεύθυνοι για τα συναισθήματα μας.Κανείς δεν ξεφεύγει απο το παρελθόν του.Βρίσκεται πάντα πίσω μας σαν σκιά και ορίζει τα βήματά μας.Η δική του αγάπη,όμορφη,άγρια,αδάμαστη και άστατη.Η θάλασσα.Την κοίταζε και μονολογούσε:Η πλανεύτρα ήξερε οτι δεν μπορούσαν να συνεχίσουν την σχέση τους απο εκεί που την άφησαν χρόνια πρίν,γιατί ειχε πια γεράσει.Η αδυναμία ήταν μια λέξη που δεν υπήρχε στο λεξιλόγιό του.Φεύγοντας πήρα μαζί μου τα λόγια σου.Σε ποιά εγκατάλειψη αφέθηκες?Ποιά αντίστροφη μέτρηση ακολουθούν τα βήματά σου?Η ζωή έχει εκπλήξεις και η τύχη πολλά γυρίσματα.

Τετάρτη 24 Μαρτίου 2010

Ο ΦΟΥΝΤΩΤΟΥΛΗΣ.....


Ήταν ένα βράδυ καλοκαιριού,όταν μπήκε στην ζωή του μικρού κοριτσιού ο Φουντωτούλης.Όσο και αν προσπάθησαν οι άλλοι να τον διώξουν μάταιος κόπος.Είχε μπεί από το ανοιχτό παράθυρο στο δωμάτιο της και ήταν αποφασισμένος να μείνει.Ήταν ένας νεαρός κεραμιδόγατος με πορτοκαλί φουντωτή γούνα.Από εκεί πήρε και το όνομα του.Είχε ένα μόνο αυτί,γιατί το άλλο ήταν φαγωμένο.Σε ποιά πολεμική μάχη το έχασε κανείς δεν ήξερε.Βρήκε εκείνο το καλοκαιρινό  βράδυ το παράθυρο ανοιχτό,πήδηξε μέσα και βρήκε ζεστασιά στο κρεββάτι και την αγκαλιά του μικρού κοριτσιού. Το κοριτσάκι τον φρόντιζε μέχρι να γίνει καλά  και να πάρει δυνάμεις.Στάθηκε αδύνατον να τόν διώξει.Έγινε θύμα ο ένας του άλλου με μια μοναδική αγάπη.<Φουντωτούλη>έφτανε να φωνάξει και ο γάτος ερχόταν τρέχοντας στην αγκαλιά της για να της δώσει την γατίσια αγάπη του.Τήν κοίταζε με τα υγρά του ματάκια και γουργούριζε στα χάδια της.Η κακή συνήθεια που είχε με τα ακροβατικά του κόλπα,την ανάγκασε να του φορέσει στο λαιμό ένα μικρό κουδουνάκι για να καταλαβαίνει την παρουσία του απο μακριά.Την ημέρα αλήτευει και καβγαδίζει με τους άλλους γάτους, της γειτονιάς,αλλά τα βράδια έτρεχε σπίτι για να γευτεί την σπιτική αγάπη.Έπεφτε στα πόδια της ανάσκελα,χωνόταν μετά στην αγκαλιά της,την μύριζε και την κοίταζε με βλέμμα γεμάτο αγάπη,περιμένοντας τα χάδια της.΄Εγινε  ο σύντροφό της στα παιδικά χρόνια της.Όταν τον έχασε αναρωτιόταν που θα τον βρεί.<Βρίσκεται μέσα στην καρδιά της.Εκεί έψαχνε και τον έβρισκε.Ένα σύνολο εμπειριών που έζησε με τον Φουντωτούλη υπήρχαν κλεισμένα εκεί μέσα.Κοριτσάκι και ζώο αγκαλιασμένα ταξίδευαν με τον ακλόνητο δεσμό αγάπης που είχαν μεταξύ τους όλα τα χρόνια που πέρασαν μαζί.

Πέμπτη 18 Μαρτίου 2010

ΟΙ ΔΥΟ ΧΟΡΕΥΤΕΣ...

'Αρχισαν να χορεύουν στην πίστα της ζωής.Εκείνος παρτενέρ φλογερός,ο χορός του οδηγεί σε παράδεισο και κόλαση μαζί.Κυριαρχεί στην ψυχή.Καίει σαν εσωτερική φλόγα.Δέν έχει κανόνες.Ανελέητος,απόλυτος ,χωρίς διακρίσεις.Πλημμυρίζει το σώμα σε μιά γλυκιά εγκατάλειψη.Βρίσκεται παντού.Ακαταμάχητος κατακτητής.Θύελλα που σαρώνει.Σε κόβει στα δύο και δεν μπορείς να αντιδράσεις.Ο χορός του ζαλίζει και χάνεσαι σε σκοτοδίνη.Φιγούρα  παράξενη και οίκεια μαζί.ο Χορός του μελωδία μπαίνει μέσα στο σώμα,γίνεται νότες,πάθος και σε ταξιδεύει.  Εκείνη παρτενέρ,χορεύει στην ψυχή,τρυφερή,ήλιος που λάμπει.Στην αγκαλιά της που απλώχερα προσφέρει,γέρνουν και ξεχνάνε τον πόνο τους,τις απογοητεύσεις τους,τις χαμένες ελπίδες,τα γκρεμισμένα όνειρα,τις παλιές πληγές.Φόβος,πίκρα ξεχνιούνται.Ο χορός τους έχει τους δικούς του κώδικες.Αναγνωρίζονται οι δυό τους   απο ένστικτο.Τα αισθήματα δεν έχουν φωνή,μιλούν την δική τους γλώσσα.Οι δύο χορευτές της ζωής.Ο Ερωτας και ηΑγάπη.

Δευτέρα 8 Μαρτίου 2010

Η ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΟΧΘΗ...

Δέν είναι δικά μου τα λόγια.Είναι λόγια γραμμένα σε ένα χαρτί από έναν άνθρωπο που πέρασε στην απέναντι όχθη.Τα έγραψε για να δώσει σύμβολα ζωής την ώρα που η δική του έφτανε στο τέλος της.<<Το κλείσιμο της πόρτας πίσω μου ακούστηκε σαν πυροβολισμός στα αυτιά μου.Με πρόσωπο κάτωχρο περπατούσα.Αυτές οι ώρες  είναι μόνο δικές μου.Πήρα την γνωμάτευση .Διάβασα την σκληρή αλήθεια πρώτα στα μάτια του και μετά την άκουσα απο τα χείλια του.Η φωνή του έπεσε σαν πέτρα και με κατρακύλησε στην άβυσσο.Δέν υπήρχαν λόγια παρηγοριάς.Ένιωσα να καταρρέω καθώς η ζωή μου γινόταν συντρίμμια.Ξεπρόβαλε όλη μου η ζωή μπροστά μου.Είχα την ανάγκη να μείνω μόνος.Να προλάβω τον χρόνο,που έγινε σημαντικός για μένα.Δέν υπήρχε αύριο για μένα.Πώς να το πω?Ήξερα ότι για σένα το χτύπημα θα ήταν πιο σκληρό  απο ότι για τους άλλους.Έπρεπε να σε προστατέψω όπως έκανα  πάντα όταν είσουν παιδί,αλλά δεν γίνεται.Θά πονέσεις,θα προσπαθήσεις να γίνεις ηθοποιός για μένα,αλλά η αλήθεια γιαυτό που έρχεται είναι σκληρή.Θα σου αφήσω κάποιες λέξεις γραμμένες και κάντες δύναμη για το υπόλοιπο της ζωής σου.Εγώ δεν θα υπάρχω να κλείσω τις ρωγμές απο τα σημάδια σου.Μήν γίνεις πλάσμα αφημένο σαν εκείνα που είναι προορισμένα για τα λίγα.Να μάθεις να κρύβεις τα σημάδια σου γιατί μόνο εσύ θα έχεις την δύναμη να τα γιατρέψεις.Να δέχεσαι τα προφητικά σημάδια που γίνονται πηγή αγγελιών στα  ονειρά σου.Μήν μήνεις εύθραυστη,γυμνή και ανοχύρωτη στο ψέμα.Κάνε την αλήθεια την αλλη όψη του εαυτού σου,όσο σκληρή και αν είναι και αν πονάει.Μάθε να βλέπεις με τα μάτια της ψυχής σου.Γίνε τυφλή σε όσους σε προδώσουν. Γύρνα την πλάτη και προχώρα.Μήν ξεχάσεις ποτέ ότι ο θάνατος  είναι  πάντα επάνω σου και η ζωή είναι εφήμερη.Εγώ φεύγω γυμνός και μόνος όπως ήρθα>>.Μια μέρα Μαρτίου,δεν έχει σημασία η ημερομηνία,ξεκίνησες το ταξίδι για την απέναντι όχθη,με μόνη κατάθεση εκεί που πήγες τα λόγια αυτά που έγραψες .

Τετάρτη 24 Φεβρουαρίου 2010

ΦΥΓΗ

Τα γεγονότα έτρεχαν πιο γρήγορα βάζοντας τα πάντα όλα εκεί που ήταν η θέση τους,με φανερές και κρυμμένες πτυχές.Διαδρομές αλλιώτικων ανθρώπων που απλά διασταυρώνονταν τυχαία κάποια στιγμή της μέρας ή της νύχτας τους.Ηθελημένα ή υποχρεωτικά,με χαμόγελο ή υποκρισία,με βλέμμα καθαρό ή λίγο φθαρμένο στις άκρες απο καχυποψία.Κανείς δεν τις απάντησε σ εκείνη της την απορία.Δεν περίμενε απάντηση γιατί ήταν πλέον αργά.Στο θέατρο που έπαιζε έβαλε τέλος.Εμεινε εκεί βουβή,μόνο με τα δικά της ερωτηματικά. Δεν ήθελε απαντήσεις, της ήταν αδιάφορες.Δεν ήθελε κούφια,κενά,ανούσια λόγια.Δεν ήθελε πλέον τίποτε και δεν περίμενε τίποτε .Ποιο ρόλο έπαιζε τελικά?Δεν άντεχε να προσποιηθεί άλλο.Λέξεις απο ανθρώπους κούφιες,άδειες που προκαλούν ένα πικρό χαμόγελο.Εως εχθές περίμενε με περιέργεια..Το στόμα πικρό.Δεν εχει σημασία το χέρι που περίμενε.Εξω η βροχή και ο αέρας  είχαν στήσει το δικό τους χορό.Μέσα σε ενα κύμα φωτιάς πήρε μαζί της το σώμα της σε ένα πανηγύρι μονάχα για εκείνη.Εκαψε τα αισθήματα και τα κούφια λόγια πριν προλάβουν να γεννηθούν.Κοίταζε τις στάχτες. Επιασε το μισοτσαλακωμένο πακέτο των τσιγάρων και ξεκίνησετην δική της φυγή από όλα.

Κυριακή 21 Φεβρουαρίου 2010

ΤΟ ΓΚΡΙΖΟ ΚΤΙΡΙΟ

Το γκρίζο κτίριο την φόβιζε.Όλα τα παράθυρα είχαν κάγκελα σαν φυλακές.Ενώ προχωρούσε  διστακτικά,ένα δυνατό ουρλιαχτό την κοκάλωσε στην θέση της. Είχε μουδιάσει ολόκληρη δέν μπορούσε να περπατήσει.-Τι δουλειά είχε εδώ?-Τι έψαχνε να βρεί?Τα φαντάσματα από το παρελθόν ήταν εκεί.Να φύγει?Αντί να κάνει πίσω προχώρησε με αργά βήματα μπροστά.Πώς θα τήν αντικρίσει?Η ψυχή του μικρού κοριτσιού έτρεμε.Κοίταζε με τρομαγμένο βλέμμα.Εβλεπε  γύρω της ανθρώπους με περίεργα άδεια  χαμένα βλέμματα.Την είδε ξαφνικά.Μία σκιά αγνώριστη.Μία απρόσωπη γυναικεία φιγούρα.Μία τσακισμένη σελίδα που προσπαθούσε να συνδεθεί με το παρόν.Έψαξε να ανακαλύψει γύρω της κάποια εικόνα για να γεμίσει το άσκοπο παρόν. Έκλεισε τα μάτια.Ήθελε να τρέξει,να φύγει.Γύρω της  όλα άχρωμα.Η ψυχρή φωνή την γύρισε πίσω.Σάν καρφί που πονούσε ως το πιό κρυφό κύτταρο της.<<Δέν έχεις δουλειά εδώ.Φύγε.Δεν σε θέλω εδώ.>>Δεν σε ρωτάω τι θέλεις εδώ.Κοίτα τον εαυτό σου.Από πότε εγώ είμαι κάτι άλλο άπο τις πράξεις μου?Από πάντα,απλώς δεν το ξέρεις.Έμεινε πάλι μόνη και πιο άδεια απο πρίν.Βγήκε έξω από το γκρίζο κτίριο με τα κάγκελα στα παράθυρα.Προσπαθούσε να γεμίσει το παιδικό κορμί με παγωμένες ανάσες.Ένα  πικρό δάκρυ κύλησε στο παιδικό πρόσωπο.Το σκούπισε και συνέχισε με αργά βήματα ενώ ο πόνος μεσα στο μυαλό έστηνε τον δικό του βασανιστικό χορό.

Δευτέρα 15 Φεβρουαρίου 2010

ΚΙΣΜΕΤ

Με ρωτησες τι ειναι?Που πανε τα συννεφα οταν τρεχουν στον ουρανο?Που πανε τα ονειρα που βλεπουμε τις νυχτες οταν ξυπναμε?Κισμετ...Το αγνωστο .Δεν το διαμορφωνουμε.Δεν οριζουμε καμια στιγμη του.Υπαρχουμε μονο μια κουκκιδα στα γεγονοτα του κισμετ.Μας βοηθα να διαμορφωσουμε την ταυτοτητα μας και οχι να την αρνηθουμε.Να συμφιλιωθουμε με τις σκοτεινες στιγμες που ερχονται στην επιφανεια της ζωη μας.Στην ζωη μας δεν εχουμε τιποτε εξασφαλισμενο.Ειναι γεματη ανατροπες και γεγονοτα περα απο την δυναμη των ανθρωπων.Κισμετ,χαραζει βαθια και ανεξιτηλα την ζωη των ανθρωπων.Κισμετ και ζωη,ενας κρικος σε μια αλυσιδα.

Κυριακή 7 Φεβρουαρίου 2010

ΟΝΕΙΡΑ

Εβγαλε τα πινελα και βαλθηκε να τα ζωγραφιζει.Ακομα και αν η ζωη θελει να μου τα βαψει γκρι,εγω θα τα βαλω χρωμα.Αρχιζε να βαζει μια λεπτη κοκκινη ελαφρια καμπυλωτη πινελια.Να γεμισουν την ψυχη της που αδειαζε απο τα χιλιαδες γιατι, με χαρουμενες πινελιες.Να γεμισουν τις νυχτες που επαιζαν μεταμεσονυχτιο θεατρο.Τα εβαλε να χορευουν μπροστα στα ματια της και με βουτηγμενα τα πινελα στο κοκκινο χρωμα τα εβαλε φωτια.Τα εκανε ταξιδιαρικα καραβια να μην βουλιαζουν ποτε απο τα δακρυα.Τα εβαλε πανια και τα αφησε να ταξιδεψουν.Ταξιδιαρικα ονειρα με καπετανιο τις κρυμμενες ζωγραφιες της ψυχης της.

Τρίτη 2 Φεβρουαρίου 2010

ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΙ ΨΕΜΑ

Αληθεια και Ψεμα.Τρομαζουν και σαγηνευουν.Αληθεια και ψεμα,ευθραυστη σχεση,σαν γυαλινη,που μπορει να γινει χιλια κομματια την μια στιγμη και να ειναι ανεπαφη την αλλη.Αληθεια,ο χαμενος παραδεισος της ψυχης μας.Αναβει σαν κερι και προχωραει να βρει τον δρομο της.Αληθεια κερι αναμμενο που το ψεμα σαν πνοη ανεμου  την σβηνει.Αληθεια μια φευγαλεα απιαστη σκια σαν ονειρο που την σβηνει το ανυπαρκτο ψεμα..Αληθεια φως  που κατρακυλα πανω σ ενα βραχο.Γλιστρα και χανεται οπως το κυμα  στον βραχο..Το ψεμα γινεται αφρος και την σκεπαζει.Αληθεια το μεγαλυτερο Ψεμα.Ψεμα η μεγαλυτερη Αληθεια.

;;

ΚΟΥΒΕΝΤΟΥΛΑ ΚΑΙ ΕΔΩ