Εκλεισε τα ματια και αρχισε να χορευει.Γυριζε γυρω απο τον φανταστικο παρτενερ της.Ηταν ενας κυκνος,ενας πελαργος,ενα χελιδονι,ενα πουλι που ηθελε να πεταξει μακρια.Χαμενη περα απο το ονειρο,περα απο την ζωη.Εκλεισε τα ματια.Δεν ειχε μορφη.Ηθελε να βυθιστει εκει που κανενα χερι,καμια δυναμη δεν θα την τραβουσε πισω.Η μελωδια κυλουσε μεσα της.Οι σκεψεις χορευαν μαζι της στο χθες και το σημερα.Εγιναν ο φανταστικος παρτενερ της και κουρνιασα στην αγκαλια της.<<Δεν πειραζει που δεν εισαι κοντα μας.Αφου εισαι ευτυχισμενη συνεχισε>>.Πετουσε τα κομματια που πονουσαν και λυτρωνοταν.Σαν οπτασια με τα χερια απλωμενα ξεμακραινε με τους τελευταιους φανταστικους ηχους.Ανοιξε τα ματια.Ολα ηταν στην θεση τους και αυτη μια σκια..
Κανενας ηχος.
Τα αστερια ελαμπαν τοσο που ειχε την αισθηση πως μπορουσε να τα πιασει αν απλωνε το χερι της.Το ταξιδι του γυρισμου μεσα στον χρονο αρχισε με το παρελθον να την τραβαει κοντα του.Φτερα στην καρδια,φτερα στα ονειρα και στις προσδοκιες της.Το σκοταδι την συντροφευε,την βοηθουσε να σκεφτει,να θυμηθει και να βρεθει ξανα να αιωρειται στο κενο.Μεταξυ του να πεις και να κανεις αυτο που θελεις μεσολαβει ολοκληρη θαλασσα.Μια αναμνηση ηρθε να της κανει συντροφια.Μια αναμνηση σκληρη που ηθελε να μηδενισει τα παντα.Να γινει κυριαρχος ,να την τραβηξει μαζι της στον πονο.Η αναμνηση γυρνουσε πληγωμενη,ματωμενη και εψαχνε καταφυγιο να ξεκουραστει.Επρεπε να μην την αφησει να μπει στο αλμπουμ της ζωης της.Επρεπε να την αφησει να καει.Στα αποκαιδια και τις σταχτες δεν αφησε ουτε ενα καρβουνο,να αναψει παλι η φωτια της αναμνησης.Το αστερι της αυγης την βρηκε εκει.Μην χασεις το νοημα της ζωης.Μην νυχτωθεις εκει που θρηνει η ψυχη σου.Γεμισε της λευκες σελιδες της ζωης σου με φωτεινες ζωγραφιες.Κανε το αυριο δικο σου.Η γνωση ερχεται σταλαγματια-σταλαγματια.Και καθε σταλαγματια βαθια πληγη.
Σημερα μου εδωσε την μεγαλυτερη ικανοποιηση ο υπεροχος φιλος Φοιβος Νικολαιδης με τα λογια που εγραψε.Με γνωρισε διαβαζοντας τα γραφωμενα μου κ ταξιδευοντας μεσα απο τις φωτογαφιες μου.Θα του αφιερωσω λιγα λογια<Φτιαξε το δικο σου τοπιο.Αυτο που σου ταιριαζει.Μην στηριζεσαι σε κανεναν.Ασε την ψυχη σου να γινει χαρταετος και να κανει κοντρα με τους γλαρους>
Εναν αποχαιρετισμο σ΄ενα υπεροχο δεκαπενταχρονο παιδι.Ενα παιδι που εμαθε και εδειξε δρομους.Δρομους ζωης.Ενα δεκαπενταχρονο παιδι που απο ενα καπριτσιο της μοιρας εζησε τα λιγα χρονια της ζωης του σε ενα σωμα εξηνταχρονου.Απο μια σπανια ασθενεια που τον γερνουσε.Ενα παιδι που αποδεχοτανε τα περιεργα γεματα οικτο βλεμματα με χαμογελο.Δεκαπενταχρονη νιοτη που προσπαθουσε να χαρει και να γευτει την ζωη του που ετρεχε σε γερασμενο σωμα.O xρονος δολοφονος της ζωης σου.Το τελος σου σκορπισε θλιψη.Το γερασμενο σου σωμα βρηκε την γαληνη που γυρευε.Καλο σου ταξιδι.
Αναρτήσεις
Σημερα μου εδωσε την μεγαλυτερη ικανοποιηση ο υπεροχος φιλος Φοιβος Νικολαιδης με τα λογια που εγραψε.Με γνωρισε διαβαζοντας τα γραφωμενα μου κ ταξιδευοντας μεσα απο τις φωτογαφιες μου.Θα του αφιερωσω λιγα λογια<Φτιαξε το δικο σου τοπιο.Αυτο που σου ταιριαζει.Μην στηριζεσαι σε κανεναν.Ασε την ψυχη σου να γινει χαρταετος και να κανει κοντρα με τους γλαρους>
-
